blog: Turnusoul

Şırınga

Turnusoul — Wed, 20 Aug 2008 15:45:39 GMT

I. BÖLÜM: Konserve Kutusu Açma halkası yoktu. Bu teneke kapakları açabilen bir aleti en son annesinin evinde görmüştü. Aldığı ekmeğin bayatlamasına izin vermeyecek ve kutuyu açacaktı. Çekmeceyi çekiştirdi, en irisinden bir bıçak seçti. Sonra daha büyüğünün olduğunu anımsadı. "Sakin kalmalıyım, sakin kalmalıyım..." diye söyleniyordu bir süredir. Sonsuza kadar sürecek gibiydi bu ve sayımı aksatmadan mutfakta bir kaç tur attı. Anımsadığını bulamayınca iri bıçağı sapladı sarı metal kapağın tam kıyısına. Bir kaç avuç içi darbesi ile delikler açtı. Bıçağı kaydır, kaydır, kırt kırt kırt... Tencereye boşalttı içindekileri. – Kafamı boşaltmalıyım bir yerlere diye düşündü. II. BÖLÜM: Gazetedeki İlan Lanet olası sabah güneşiyle gözleri sancıdı. Konservatif hayatının kapağını bıçaklaması gerektiğini uyumadan hemen önce düşünmüştü. Tam emin olamıyordu, belki şimdi şu anda düşündüğünü düşündü. Yere diktiği bira şişesine çarptı eli, çıkan ses aklını başına getirdi. Bu salak saçma fikir, aşılmış alkol duvarının hemen arkasındaydı. Yerini anımsadığına sevindi. Sola beş adım, sağa dön yedi adım kapıdan gir. Kapağı kaldır oooohhh! Çişini yaparken, beyin hücrelerinin kanalizasyona gittiği hissine kapıldı. Sızdığı yere, gece uyurken salyasıyla işaretlediği kanepeye geri döndü. İlanlarına bakarak göz gezdirdiği gazete, çerez artıklarıyla kaplı halının üzerine serilmiş ona bakıyordu. "Sizi hafifletiyoruz!" Sadece başlığa ve adrese dikkat etti. Konunun ne olduğuyla hiç ilgilenmedi ve terli giysilerini tersiz olanlarıyla değiştirdi. Duş almaya vakti yoktu ve çat kapı sokağa saçtı cüssesini. Adres yakındı, aman ne hoş. Ulaşamayacağı şeylerin reklamlarına kanmamayı öğretmişti mesleği. – Her adımda bir; sakin kalmalıydı, sakin kalmalıydı, sakin kalmalıydı... III. BÖLÜM: Diyetisyen Koltuğu Fazlasıyla normal görünüşlü biriydi. Kaybettiği zamanı para sananlardandı ve hemen işini yapmaya başladı. "Diyet yaparken karşılaştığımız sorunlardan en önemlisi neyi, ne kadar seveceğimizle ilgilidir. Günlük almamız gereken ilgi ve duygu miktarından tutun da, ruhumuz açlıktan kazındığında ne seveceğimize ya da sevgi ihtiyacımızı mutlaka aynı kişiden mi alacağımıza kadar pek çok soru aklımızı kurcalar. Şimdi kısaca sizin durumunuza bir bakalım. Bir kere sevdiklerinize dikkat etmelisiniz. Düzensiz seviyorsunuz bu çok belli. Sabahları mutlaka sevin, atlamayın. Öğlen daha hafif şeyler sevebilirsiniz. Akşam hep aynı saatlerde, değişik şeyler sevmeye özen gösterin. Size hemen lezzetli bir diyet yazıyorum, faydasını en kısa sürede almazsanız paranız iade edilir." Tam olarak odaklanamamıştı. Yemek mi, sevmek miydi adamın söylediği. Teşekkür etti süper uzmana. – Sevdiklerine dikkat etmeye ayarlı bir adam tribiyle odadan çıktı. IV. BÖLÜM: Koridordaki Hazımsızlık Beyaz renkli duvarlar, rastgele seçilmiş tablolar arasında kırmızı halıda yürüyordu ayakkabıları. Görevliyi bulup diyetini ödemeliydi. Kapağı açık bir dolapta eriyen limonlu dondurmaydı düşünceleri.... "Aşk: Lezzeti sürekli değişen bir zehir olmalıydı. Kalbe doğrudan ve aniden şırınga ediliyordu, etkisini ancak böyle gösteriyordu. Bedenine yayıldığında, saatli bomba gibi gerisin geri saymaya başlardı. Damarlarında dolaşırken, zamanı uzatabilen tek zehir oydu yeryüzünde. Önceleri çok sıcak kırmızıdır kan, sonra buz mavisi. Kaç ölü aşktan yapılma bir şeydi son aşk? Öl ve öldür, öl ve öldür... Ruhunu pipetle içtiği kaç kadın olmuştu hayatında. Ya öldüğü kaç kadın? Hepsini ama hepsini hala çok seviyordu." – Her şırıngada bir ölü seviciye dönüştüğünü hissediyordu. V. BÖLÜM: Hesap Lütfen! Spot ışıkları parladı flaş gibi, kesti düşünmeyi. Yüzünü güzelce normallikle kalayladı. Masasında pinekleyen sekreterin kirpikleri bile gülümsüyordu, düzenli ve sağlıklı seven bir kadın olmalıydı. Ne kadar şanslı biriydi. "Borcumu ödemeye geldim." Öğlen sevgisini az önce bitirmiş görevli yumuşacık baktı. Tuşlarına dokunduğu yazarkasadan sesler gelmeye başladı. Cızırtılar hiç durmuyordu, kafasının içindekilere karışmıştı. Cıırrttzzz cıırttzzzz... – Yazdı, yazdı, yazdı... Bu fiş cehennemin dibine kadar uzayacak gibiydi.

Cımbız

Turnusoul — Fri, 15 Aug 2008 10:08:59 GMT

(1) BAŞLANGIÇ SIKINTILARIM ya da usandırıcı sessizlik. Parçalamayı severim. Çözmeye çalıştığımı kıymıklarına ayırır öyle düşünürüm. "Ne var bunda, biz de yapıyoruz!" diye sırıtmayın oturduğunuz yerde. Ben o kıymıklarla dolaşmayı, beyin kıvrımlarıma kaçan boş sözleri ayıklamayı severim. Zaman bazı saatlerde iki kat daha görecelidir ve 'bana göre'leri ciddi miktarda severim. Dilersem parçaladıklarımı olduğu gibi bırakmayı da bilirim. "Ne halin varsa gör!" mü diyordunuz siz bu duruma? Neyse, konu bu değil aslında. Başlamaktan söz etmeyi düşünüyordum olmadı. Hani usandırıcı olan sessizlik falandı amacım. – Usandırıcı sessizliği ilk bozan olmamak için (yere bakarak) çok yürüdüm. (2) AYNA AYNA SÖYLE BANA! ya da parlak zeminde gezinen yüzsüz. Beni görmüş olanlarınız bir adım öne çıksın, diğerleri klavyelerini temizlesinler bu sırada. Karşınızda oturmuş bir şeyler konuştuğumu düşünün. Surlardan ok atar gibi cümle kurmalar, dik kafalı ifadeler, gözleriyle can acıtmalar, tahtında oturan hükümdar gülüşü... Kendine kilitlenmiş bencil biri gibi görünmeyi göze almak, bununla yaşamak zordur. Sizin nasıl göründüğünüzden daha önemlidir, size bakanın kendini bilmesi. Aynam içime dönüktür. – Egomu çizmeye çalışırsanız, sizin yüzünüz kanar. (3) SUS BİRAZ BENİ DİNLE ya da kafadaki arıza. İnsanların kulak kesildikleri dünyalar vardır. Eşikleri, tümsekleri, çukurları ve cesaretleri kimsesizlik kaygısıyla azalıp çoğalır. Gün gelir, bir anda değişirler ve işlerine geldiği kadarıyla gerçeği sahiplenirler. Adına gerçek dedikleri, benimsedikleri sınırlı algılarıdır aslında. Tüm bunlara bakıp; "Bana ne!" diyesim var. – Dön bak dünyaya. Kim seni içeri almış, almamış bi gör. (4) ÇEMBERİMDE GÜL OYA ya da söz döner dolaşır. Aslında öyle biri değildir! diye söze başlayıp, kaç defa beni yeteri kadar tanımış ve belki henüz hiç tanıma fırsatı olmamış birinin fikrini değiştirmeye çabaladınız? Bunun için ne kadar zaman harcadınız? Size uzak duran kaç insan için bunu yapmayı iş edindiniz? Uzun paragraflarla konuşup, gerekirse inandırıcılık adına abartma sanatının incelikleriyle beni kötülediniz? – Aslında siz nasıl biriydiniz! (5) KALBİN BOŞALMIŞ ya da orgazm taklidin süper. Cesaret her zaman asaletten gelmez, salaklıktan da doğabilir. Eski çağlarda ordular yürüyüşe sol ayaklarıyla geçerlermiş. Sol uğursuzluk ve ölüm çağrışımı taşıdığı için... Ordular kurmak (sayısı ne olursa olsun) öldürmek amaçlıdır. Benim için savaşmak, düşmanımı seçmekle başlar. Ve aslında o anda biter. Silahlarınızı temizlerken çıkardığınız sesleri duyabilen kulaklarım var. – Varlık ve hiçlik hakkında düşünmenizi öneririm.

50x50 Piksel

Turnusoul — Fri, 08 Aug 2008 13:54:02 GMT

Şimdi bu linke tıklayın ve listede 50x50 piksel boyutlarındaki avatarım duruyor mu bi bakın. Ne durumda, orda var mıyım? Neyse minik bir girişin ardından orada olup olmadığımı pek önemsemeden devam ediyorum. Arkadaşlarım hakkında daha önce yazdım. 75x75 Piksel adlı bloğumu okuyanlarınız bilir. Bir yanıyla şimdi yazacaklarım o konuyla bağlantılı olacak. Elimi kafamın üstünden aşırıp kulağımı bu açıdan çekiştirmek istiyorum. Tuttuklarımı seçerken kendimce bir yöntem uygularım. Bir çoğumuz yoğurdu aynı şekilde yeriz aslında. Detaylarına girmek istemem ama kalabalık sosyomat trafiğinde bir şekilde yolumun kesiştiği insanları tercih ederim. Bu tümüyle bir rastlantıdır ve bir zaman sonra zorunluk haline gelir. Takip ettiğim kişi hakkında yeteri kadar ön hazırlık yapmayı severim. Mutlaka fikir edinmiş olduğum zaman iletişim kurarım. Daha önce değil. Yine de istisnalar kesinlikle olur. Bu amaçla tuttuklarımın bir kısmı, bir gün arkadaşım olabilir. İsterlerse evet. Bu yöntemi izlemeden arkadaş listeme girmiş arkadaşlarım var. Ortak bir dil geliştiremediğimizin farkında olduklarım çoğunlukta. Kimseyi suçlamıyorum tabii ki, sadece durum bundan ibaret işte. Ancak, bu benim açımdan daha da uzamayacak bunu biliyorum. Tuttuklarım arasında değilseniz ya da ben sizin takibiniz altında değilsem, göndereceğiniz arkadaşlık tekliflerinin bir anlamı kalmıyor benim için. Bir süre onay bekleyen'ler arasında tutup sonra geldiği yere geri gönderiyorum. O bir sürenin anlamı sadece şudur: "Bu herif kabaca nasıl bi şeydir? Bana uyar mı ve ben ona uyum sağlar mıyım?" gibi soruların yanıtını kendinizce verebilmeniz. – Şimdi gidin, ben çağırınca gelin. Şimdi gidiyorum, seslenirseniz gelirim.

Geceleyin Bir Yekinme

Turnusoul — Sun, 03 Aug 2008 00:08:39 GMT

http://www.fileden.com/files/2007/10/21/1527870/yekinme.mp3 Kuru bir gürültüye dönüşmeseydim, beni unutmuş olmanızı önemserdim. Anlattığım masallar uykunuzu getirsin isterdim, bahar temizliğinde beni atmasaydınız. Bildiğim güzel sonları paylaşır, patlamış mısırı bitirmenize izin verirdim, sinema salonunda beni terk etmeseydiniz. Yapamadıklarımı değil elimden geleni hor görseydiniz, başımın etini yemenize izin verirdim çiğ çiğ. Kapağımı es geçip, bir kaç sayfamı bile okumaya heves etseydiniz, yormazdım hiçbirinizi sonumu da söylerdim. Yüzüme baksaydınız anlardınız yerinizde gözüm olmadığını ve inmezdim üç durak önce hayatınızdan. Unuttuğunuz merdiven boşluğundayım, tozların arasında dolaşan kanatsız bir böcek. Kırıntılarınızı bile saklamasaydınız benden, ayakkabınızın altında kabuğumu ezdirirdim. Elinizin tersiyle değil düzüyle itseydiniz, iki yakanızda durmazdı iki elim öldüğümde. Yaşasaydım, hayat izlerinizi görebilirdim. Duvarlarınızın içine bakmaya bu kadar heveslenmez, yüzünüze doyasıya bakabilirdim. Derinlerde bir yerlerde, birbirimize benzediğimizi söylerdim, dışınızda mihraklar olmasaydı. – Sizlere ömür derdiniz eğer sizde yaşasaydım.

25 Quintilis

Turnusoul — Thu, 24 Jul 2008 14:25:03 GMT

Güneşli bir günde toplanmamız, üzerimdeki giysiler, bir kısmı kesilmiş sakalım, beyazlar içindeki güzel kadın... Anladınız değil mi? Bu plan bir çoğunuz için çok tanıdık.. "... kabul ediyor musunuz?" "Tüm kalbimle evet!" desem size çok şey ifade eder biliyorum. Bizden daha heyecanlı olmanızı da anlıyorum. Yakın zaman önce, aynı soruya yanıt vermişsiniz... Ne rastlantı di mi, bugün burada yaşananlar hepimiz için bir ilk. Sizin yetkinizi ilk kullanışınız, bizim bu soruya resmen ilk yanıt verişimiz. Çok özür dilerim, heyecanlıyım ve lütfen devam edin sayın yetkili. "... verdiği yetkiye dayanarak sizi ..." Çevremizde şortlar, bikinilerle gezerken göz ucuyla bize bakanları, çığlık çığlığa denizde çırpınan çocukları saymazsak, burada toplanmış herkes gayet iyi hazırlanmış. Havlular, plaj giysileri, güneş kremleri dolu çantalarını arabalarında bırakmışlar. Saygılı olmak bu demek işte. Sıkılanlar vardır mutlaka, bitsin isteyenler. Merak etmeyin, uzun sürmüyor, herkesin gözü önünde bir anda başlayıp bitiyor. O bitiyor, yepyeni başka bir şey başlıyor hayatında insanın... Kabul ediyorsunuz tüm kalbinizle, olanı ve olacakları... Böyle bir şey sanıyorum hayat. Hatta davetsiz ve şakacı piyanisti bağrınıza basmayı öğreniyorsunuz daha ilk günden. Üzerinden dokuz yıl geçtiği halde, çektiği diayı hala bulamayan akrabanızı bile affedebiliyorsunuz. 2007

Seyir Defteri

Turnusoul — Mon, 07 Jul 2008 20:19:43 GMT

İnsanların çalışan yanlarını⁽¹⁾ görebilmek için kendimi zorladığım çok olmuştur. Üstelik bunu yaparken zaman kaybettiğim bi gerçek. "Dur abi bi şey vardır bilmediğin, kafanın basmadığı bi dünya durum var. Bekle biraz." gibisinden. Kucağımda yuvarlak bir tepsi, içinde pirinç taneleri⁽²⁾ oturur beklerim. Ayıklamak zaman alır ama canım pilav çektiyse yapacak bi şey yok. Sabır gerektiren insanlar diğerlerine göre daha hoşuma gider. Bir kaç gün önceydi. Sosyomat'ta normal seyirde⁽³⁾ yol alırken birden birini fark ettim. Kısa bir kurallar dizilimi ile panosunu açmış ve bir kaç eski arkadaşıyla giriştiği diyalogla yenilerden olmadığını⁽⁴⁾ gözler önüne sermişti. Heyecan verici olan önemli ölçüde planlı oluşuydu. Amacı olan insanları severim. Cidden bu onları daha enerjik ve yaratıcı⁽⁵⁾ yapıyor. Gelişinin yaratacağı sarsıcı etkiden emin –birine/birilerine kilitlenmiş– kendini güden bir füze izlenimi yarattı bende. Burada çatışma deneyimine sahip olan kişiler tabii ki eskiler. "Ayar vermek!" denilen şeyin ne olduğunu öğrenmem için birilerine sormam gerekmişti ilk zamanlar. Sosyomat, bölgesel çatışmalara, küçük çete savaşlarına ev sahipliği yapan bir metropol gibi. Bireysel terör estiren çatlaklar, çetesiyle gezen⁽⁶⁾ güçlü üyeler vs. Bu arkadaş intikam⁽⁷⁾ için geri dönmüş birisi. Google hesabı alıp, amaca uygun bir takma isimle bu işe girişmek cidden zor değil. Hedef kişi/kişileri yıldırmak için ne kolay bir yol! Bu kafayla düşünenleri sevmiyorum onlar kolay tipler. Kısa süreli hesap yapanlardan değil bu arkadaş. Amacına uygun bir süre burada bulunup gidiyor.⁽⁸⁾ Asıl hedefi kim henüz çözemedim. Çünkü, yavaş adımlar atmaya dikkat ediyor. Bir yandan varlığını hissettirmek adına bir geçmiş oluşturuyor burada. Çeşitli konumlarda boy gösterip sessizce geri çekiliyor. Böyle insanları bulup izlemeyi seviyorum. Eskiden Sosyomat'ta romantik-komedi izlerdim. Bu aralar ilgimi çeken tür aksiyon-macera... – Peki, siz hangi tür filmleri izliyorsunuz Cinema Sosyo'da? ................................................................................................ (1) Çalışmayan yanları daha belirgin ve çarpıcıdır. (2) Aralarına karışmış, ayıklanmayı bekleyen önyargılarım. (3) Amaçsız gezintiler onlar. (4) Yeni olmak kötü değil. Eski olmak ise sadece avantaj sağlıyor. (5) Yine de hepsi değil, sabırlı olanları için geçerli. (6) 3-5 kişi olmaları yetiyor. Feyk hesapları da eklersek etkili bir grup oluyorlar. (7) Bir çok feyk hesap benzer bir duyguyla üretiliyor. (8) Yazdıklarından anlaşılıyor ki boşuna nefes tüketmeyi sevmiyor.

19.06.1999

Turnusoul — Thu, 19 Jun 2008 11:35:13 GMT

Bebeğim, değerlim benim. Boynumda uyuyanım, sevinçlerim, kaygılarım... Özgürlüğüm, esirliğim, akıllı bıdığım, yüzü bana dönük olanım. Uykum, uykusuzluğum benim. Seni anlatmak için, babanın sözcükleri yetmiyor. İyi ki varsın oğlum... http://www.fileden.com/files/2007/10/21/1527870/kuzey_bd.jpg – KUZEY'İM, YENİ YAŞIN KUTLU OLSUN. http://www.fileden.com/files/2007/10/21/1527870/Emoticons/sev.gif

Aahaha! Ben çok süperim!

Turnusoul — Mon, 19 May 2008 17:20:57 GMT

Stultum est timere quod vitare non potes. (Engellemeye gücünüzün yetmeyeceği şeyden korkmak aptalcadır.) İşte budur hayata delirmeden yaklaşmanın en düzgün çevirisi. Nedenlerini kıçınızdan uydurduğunuz konularda şanslı sayın kendinizi. Yaşadıklarınızı çözmek için bir cevap anahtarınız olsun, bir şablon bulun (hatta elinizden geliyorsa taksitle falan satın alın) ve bir de mutlaka arada bir kendinize bakıp, "Noluyo lan burda!" demeyi unutmayın. Bazı şeyleri bilmenin kolay olmadığını ve bazen imkansız olduğunu sık sık hatırlatın kendinize... Emin değilim, şu an uyduruyorum, sanırım sadece dahiler ve deliler bilmediklerini bilebilirler. Sıradan biri olabilmeyi göze almak kolay değil. Mutlaka birileri gaza getirip, havalara sokar sizi. "Aahaha! Ben çok süperim!" tadında gezinirsiniz orda burda. Olamayacağınız bir şeyin peşinden koşturup enerjinizi harcatırlar. Yazıktır günahtır... Oturun bi kıyıda yormayın güzel aklınızı. Oltaya düştüyseniz yapacak bi şey kalmamış demektir... "Siz süpersiniz!" sahiden... devam edin. Oysa filmin senaryosu anlaşılır ve basit: "Her ölümlü doğar, yaşar ve yok olur." Bunu kavramak sorun değil, üzerinde taşımak, buna alışmak adamın anasını ağlatıyor. Bu hayatın montajı bile sakat, kafasına göre takılıyor. Ayrıca, görüntü yönetmeni bi boka yaramaz... En olmadık yerde bir uçan daire girer kadraja, çalar gerçekliğinizi... Benden uyarması http://www.fileden.com/files/2007/10/21/1527870/Emoticons/aq.jpg

Aşkın Hesap Bakiyesi - Final

Turnusoul — Thu, 15 May 2008 17:18:45 GMT

Bunları sizlere niye anlatıyorum, niye yazıyorum? Artık beni tanıyanlar çözmüştür. Mırıldanmak benim deliliğimin tek ilacı. Çıldırmamak için tek yolum. Yazdıklarından kendini çözmeyi huy edinmiş bir adamım. Ancak burada bitmeli. Finalin kafamda kurguladığım halini yazabilmem imkansız. Anladım ki bunu yapamayacağım. Dün gece intihar mektubunu (öyleymiş gibi taşımayı tercih ettiğim, harika bir mektuptu) cebimden çıkarıp kenara koydum. Onu yazan hayatımın onbeş yılını birlikte geçirdiğim meleğimdi. Çok uzun konuştuk. Kahkalarla güldük bazı hallerimize. Aralarda ağladık, çok ağladık. Güneşli bir yazı daha birlikte geçirmeye karar verdik. Bu duruma alışana kadar yanyana olmayı istedik. Birbirimizi çok sevdiğimizi biliyoruz. Ancak aşk, böyle bir şey değil. Çok sevmekle yetinmiyor. Biz hep farklıydık. Oğlumuz da öyle. Yeni hayatlarımızı kurarken, elele tutuşabilecek iki insanız biz.

Aşkın Hesap Bakiyesi - 2. Bölüm

Turnusoul — Thu, 15 May 2008 15:38:09 GMT

Şehir geçiyordu içimden, istasyonlarıyla. Kayıp bir tren yüreğime döşüyordu raylarını. Nereden geliyordu bu geçmişe özlem. Yalnızlık zamanıydı, çağları atlamıştım ve yalnızlığı denemek, iki kişinin bir havuzu gözyaşıyla doldurması gibiydi; söz olmadan zamanla yavaş yavaş... Onaltı yıl öncesinden bir fotoğrafa takılabiliyordum, sırtımı duvara yasladığım. Duvarda bir benzetme yoktu, sadece duvardı. İnsanın geçmişine doğru gidişi tehlikelidir. Korunmak için yargılarıma güvenmeliydim. Onlar benim zırhım, kalkanım ve kılıcımdı. Hayatla benim aramda duran köprülerimi yorulmadan koruyanlardı. Kendimden geçen yeni bir köprü kurmuştum, o yıkılmasın istemiştim. Oynaşmaya başladım aşkla. Derdim onunla olmalıydı yoksa takmazdım kafayı bu kadar. Bir anda -daha çok aniden- saniyeler içinde öğrenilen bir şeydi aşk. Büyüsü ve kimyayı değiştirebilme gücü nereden gelir, bilemiyordum pek. Ama, olan hep olmuştur. Işık gibi hızla yol alan aşk, hayat boyunca sürmeyebilirdi. Aniden başlayan, aniden bitmeyebilirdi biliyordum. Hala hatırlamak ne güzel. Yoruluyordu aşk ve bunu lanet olası zaman yapıyor olmalıydı. Hemen bir çare bulunmalı ve bu dertten muzdarip aşk huzura kavuşturulmalıydı. Zamanı tutup atmayı deneyin! Önerim buydu o günlerde. O olmadan sürdürün ve hala yoruluyorsanız aşkı yoranın zaman olmadığını anlarsınız diyordum. Ara sıra çok gülüyordum. Pamuktan prenses olmadığını, prenses dediğimizin taş gibi olması gerektiğini öğrendiğimde yarılmıştım gülmekten. En yakın arkadaşımın ateist olduğunu itiraf etmesinin ardından benimle sevişmek istemesi ciddi bir sorun olmuştu. Güldüm geçtim, geçmeyip değerlendiren arkadaşa da kocaman bir alkış gönderdim. Bir insana sinirlendiğimde onu nasıl öldürebileceğimi öğrendim. Ahaahahaa, çok çeşitli yolu varmış. Sonra işler biraz garip gitmeye başladı. Önceleri pek önemsemedim ama galiba parçalara bölünüyordum. Kendi kendime konuşmaya, şarkılar şiirler tutmaya başladım. Evet, bir yol bulmuştu kendine delilik, durumum ciddileşiyordu. Buradaki kimse halimi çakacak durumda olmadığı için şanslıydım. Ya alttaki üsttekiyle uğraşıyorlardı ya da birbirlerini yiyip bitiriyorlardı. Sosyo güzelce delirmem için süper bir yerdi. Hastalığıma karar veremiyordum. Bir ara bir etiket beni cidden düşündürdü. Şizofren olabilir miydim acaba. Pek havalı bir hastalığa benziyordu. Oturdum yazdım: "Bence ikimiz de yokuz. Bir şizofrenin gördüğünü sandığı rüyada, el ele tutuşmuş heykeller gibiyiz. Ben tutundukça beton zemine, sen kapılarını kilitliyorsun sokağın. İçimize açılmış pencere, dilimlenmiş portakal, masada duran bir mektup, kolumuzdan çekiştiren sokak köpekleri. Baston yutmuş heykeller gibi yokuz aslında. Başkaları için, sadece onlar için..." Yanıt gelmedi. Galiba boşuna heveslenmiştim. Ancak bir kere kendime konuşmaya başlamıştım ve bunun sonu gelmedi. Paranoyak olmaya heveslendim. "Uzaktan uzağa, saklı bir merakla, kırıntılarımı toplarken beni seyretmeyi fark ettiniz hayatınızda." gibisinden sözler etmeye başladım. Galiba izleniyor olmak, başkalarını izlemeyi depreştiriyordu ve ben tam bir takipsever sosyomat insanı olmuştum. Paranoyanın etkisiyle, birilerine uluorta çemkirmiştim o gün. Boyun demiştim. Bir kadının en estetik yerini bulmuş olmanın verdiği gururla yol alıyordum. Ama uyanık bir hamleyle sırt ve dudakları eklemeyi unutmamıştım. Beni farklı kılan şeyi 22 çift kromozom + XY diye belirterek farklılığımın izahını bitirmiştim. Aaah aaah ne günlerdi. Öyle ya, bazen özlenen kalabalık, bazense köprüden at kendini dedirten yalnızlıktı İstanbul. Konuştum onunla... "Düpedüz inebilmek sokaklarından sabahları, aynı günün akşamı çıkabilmek benzer bir dirençle yokuşlarını. Kalabalıksın sen şehrim. Benim yarattığım bir kalabalık. Gidersem azalır, ferahlarsın biliyorum. Kalırsam kim çıkar yokuşlarını, denizine kim bakar benim gibi. Kal dersen kalayım, köprüne ayak olayım. Kucaklasana beni yalnız şehrim." Ben sanırım dün akşamüstü bir çizgide gidip geldim. Baştan beri pençesine düştüğüm delilik had safhaya vardı ve son anda durdum. Evet, durdum yoksa aklımı yitirecektim. Gidiyordum şehrimden, denizimden, vapura son binişim olacaktı. "Bir derdim var, artık tutamam içimde" ile devam edecek...

Aşkın Hesap Bakiyesi - 1. Bölüm

Turnusoul — Thu, 15 May 2008 08:21:32 GMT

Bu benim ilk etiketim. Aşk, hesap ve kalıntı üzerine kurulmuştu. Sonra ilk yazdığım ahkamı içinden çıkarmış, kimbilir bunu hangi hesaplarla yapmıştım. Hep bulabildiğimiz şeyleri hep kaybedebilmektir yaşamın sürmesindeki sihir. Aslında tam bir yıl kadar önceydi benim delirmem. Evet evet, tam o zamanlara denk düşen bir delilik bu. Yıllar sonra yeniden yazmaya başladığımda burada bile değildim. Çekmecelerini kurcalayan bir adam, yazdığı ilk mırıldanmanın adını tabi ki Çekmece koymalıydı. Öyle de yaptım. Kendi kendime yazıp uzayımda yayımlıyordum. Mırıldanma adını verdim onlara, çünkü ben söylemekten zevk aldıklarını içinden söyleyen biriydim. Bu delilik beni bencil biri olmaktan çıkarmıştı aslında. Delirmiş sevgiliye kendini kötü hissetmesin diye eşlik etmekten yanaydım. Bir yön arayışı gibiydi yazmak. Bildiğim bir yönüm vardı, oğlumun adını taşıyan bir göndermeyle bunu belirtmiştim. Benim yüzüm hep O'na dönüktü ve hala da öyle. Kendime konuşmaya başlamıştım ve erkek birazcık kadın, birazcık adam olur ve daha çok kendi olur derken bunun sinyallerini veriyordum. Üzülüyor olmalıydım bir şeylere. Üzüntüyü mutluluğa çevirmenin yollarını ararken el çabukluğu ve marifet gerektiğini biliyordum. Hayat nasıl? Uzun mu, kısa mı? Geniş mi, dar mı? Neydi lan hayat. Hayatın uzun, yolumuzun kısa olduğunu fark ettim. Keyfini çıkarmak şarttı. Aynı dönem yazıyı değil aynı zamanda yazılmışları da yeniden buldurdu bana. Ahmet Güntan'ın "Gençken, güzelken, karnımız aşağıya dümdüz inerken..." dizelerine eşlik eden dönemde yeniden karnım aşağıya dümdüz inmeye başlamıştı bile. Tabii ki Murathan Mungan, Oğuz Atay ve özellikle İsmet Özel yeniden girdi okuma listeme. Dedim ya deliriyor olmalıydım diye. "Düşün düş, gerçeğin gerçek olmadığını da öğrendim. / Yanımda taşıyorum bu kılpayı alaşımı / Delirmekse bunca şeyden sonra bile hâlâ küçük bir umut ışığı" Sadece bu değil. Bilin ki, kendisidir Murathan. Bize bu şiiri söylemek ister... ya da zor zamanların şiirini yazdığını düşündüğüm ve sancınız varsa iyi gelir diyerek yanımdan ayırmadığım İsmet Özel vardı. Acı duymak ruhun fiyakasıydı, fiyakamdan geçilmiyordu ortalık. Sancının başladığı bir yerdi anılarla dolaşmak ve uçarak parmak uçlarında yürüyen bir kadını gördüğüm ilk gündü aklımda dolaşan... Suyun yanmasını tuzda görüşüm. Uçuruma bakıyordum gözlerimi dikip. İçimdeki karanlık o uçurumun yerine geçmişti bir kez. Sihire inanmaya başlamış, içimden geçenlerin beni etkilemesine izin vermiştim. Sorularla boğuşmak bu kadar kötü olamazdı. Hiç görmediğin birine aşık olabilmek kolaydı, zor olanı hep gördüğün birine aşık kalabilmeyi başarmaktı. Yazmak uslu duramadığım bir aile gezmesiydi, delirmek daha bir farklıydı yazmak yetmeyecekti bana. Bu neydi canlarım, başkalaşmak mıydı? Başkası olduğun gerçeğine adım adım yaklaşmak mıydı? Cehennemi yaratıyordum sanırım. İyi ve kötü dengesini kaybetmişti. Ayırt etmeden ikisini de seviyordum artık. Ezilmiş olan da kutsaldı, kendini ezdirmeyen de. Mutsuzluğun üstesinden gelen de alkışlanıyordu, mutsuzluğa düşmeyen de. Aahhaa Angel'ı da seviyordum Angelus'u da... Telefonunum zili bile değişmişti artık. Amy Winehouse'dan Rehab: "They’re tryin to make me go to rehab / I said no, no, no..." diye ötüp duruyordu cebimde. "Kendinden hiç söz etmemek çok soylu bir ikiyüzlülüktür." diyordu Nietzsche ve soylu değildim ikiyüzlülük etmenin alemi yoktu. Başladım kendimden söz etmeye. Olmazsa olmazlarımı buluyordum. Unutmamın imkansız olduğu bir çocuk vardı, her zaman elimden tutan. Önceleri ben, sonraları benden olan bir çocuk. Varlığına varlığıma armağan ettiğim, kayırdığım, elalem duygularla yaklaşmadığım bir tek O'ydu. Olmazsa olmazımdı. Garip şeyler oluyordu. Akla karşı tezler üretiyordum. En mutlu insanlar baca temizleyicileriydi, bunu hatırlayıp gülumsüyordum. Çatıya çıkmaktan hiç korkmadım, yapabilirdim bu işi. Karanlıkta oldukları için yüreklerini geniş, dayanıklı ve aydınlık tutmak zorundaydılar. Hem herkesi düşünmeyecek kadar mutlu, herkes tarafından düşünülmeyecek kadar mutluydular İsmet'e göre. Bir de o adamı niye seviyordum ki, lanet olası solcu bozması. Aklım gidip geliyordu, delirmek ciddi bir meseleydi ve aşağı düşene kadar her şey yolundaydı, henüz düşmemiştim. Gitmekle ilgili düşünmek aklımın ucundan geçmeye başlamıştı. O bir meseleydi çoğunca. Zamanında yapılırsa, çabuk alışırdı insan yolculuğa. Aşk ya da acıyı alt edemeyenler, kalmakla yetinemez, nereye olursa giderlerdi. Başka şehir, başka ev, başka insan, başkalaşmış kendisi belki de... Gitmek, ayaklanmış bir meseleydi... buna karar vermiştim. Devam edecek...

Bir İntihar Mektubu

Turnusoul — Sat, 10 May 2008 16:33:14 GMT

Ben yazmadım. Sol cebimde taşıyorum. Zehirli. Bir kaç sabah önceydi. Uyandım. Havanda su döven bir sessizlikti duyduğum. Anlam veremezdim, çünkü duyabildiğim kadarı sessizlikti. Kağıttan mürekkep bir ordu yolumu kestiğinde, –Keşke bir çift kol olsaydı onun yerine.– tam önünde dikiliyordum hayatımın. Sıyrıldım anlamlardan, paragraf boşluklarından sızarak, peşimde bir takım harflerle –kesikler içindeyim– iniyorum aşağılara. Bakışları oyulmuş gözcüler ve yüzü kesilmiş atlılar vardı merdivenlerde. Harfler saplıydı yaralarına, üzerlerine basarak geçtim ki mecburdum. Kimindi bu ordu kalıntısı bilemedim, benim hiç ordum olmadı. Başkası yazmış. Benim intihar mektubum. Okuyorum. Dört sayfa, dört dörtlük ölüm manifestosu. Ben yazsaydım, bu kadar ikna edici olamazdım. Her dokunuşumda, sözlerimi kesen bir baygınlık hissi bırakıyor. Boğazıma takılı bir harf yarıyor damağımı, sesini duyuyorum. Buna dayanıyorum. "O" bir çember, boynumdaki damarı eziyor şimdi. Üzerinde duran bir çift siyah şerit, gözlerimi kapatıyor utanç gibi. Siz intihar mektubu yaşadınız mı? Kendiniz yazın. Kimseye bırakmayın.

Bu bir fake blogtur!

Turnusoul — Fri, 09 May 2008 13:08:32 GMT

Eeee, naaptın abi?

Turnusoul — Tue, 06 May 2008 07:46:31 GMT

– Zırr! Zıırrr! – Hııı. – Aloo Murat! – Eveet benim. – Nasıl telefon açmakmış o öyle? – Uzun hikaye anlatırım sonra. – Eeee, naaptın abi? – Neyi? – Oğlum gün içinde işte... – Hiiç napiim. Alarm çaldı sabah, telefon tabi. Ekranı da bozuldu,⁽¹⁾ vur şunu duvara kurtul dedim bir an, sonra vazgeçtim. Kalktım yataktan banyoya gittim. Aynada yüzümü tanımaya çalıştım bir süre.⁽²⁾ Tıraş bıçağına şöyle bi uzandı elim, kes rahatla tribindeyim. Vazgeçip biri iki su fışkırttım yüzüme geçti. Giysi dolabının önüne dikildim. Bu defa kesin başka pantolon giy, millet üniforma sanıyo üzerindekini, hadi evlat yapabilirsin dedim. Aramaktan sıkıldım vazgeçtim.⁽³⁾ Kapıyı kilitlemeye geldi sıra, dört olmasın üç kere kilitle noolcak cesaretine kapıldım ama sigorta şirketi reklamı⁽⁴⁾ geldi aklıma vazgeçtim. Caddeye vardım dikiliyorum kenarda. Bekle bekle sıkıldım. Zaman geçiyor, vapur saatleriyse sabit. Minibüs yaklaştı, dur binicem okey şeklinde elimi kaldırıyordum yarı yoldayken tıkabasa dolu olduğunu düşünüp vazgeçtim.⁽⁵⁾ Taksiye bindim Kadıköy'e geldim. Sigaram bitmişti. Normalde Karaköy'de bir satıcıdan alırım ama vapurda ne halt içerim diyerek suratsız satıcının yolunu tuttum. Sipariş verdim bekliyorum, bir kadın geldi çocuk nerde acaba diye sordu. Sus konuşma, açma ağzını dedim içimden. Sonra sigara istedim, yarım saate kadar gelir kaplumbağadan hallice delikanlının durumu deyivirmişim.⁽⁶⁾ Vapura bindim, büfeye doğru yol aldım. Portakal suyu içsene, sağlıklı falan en azından diye içimden bir ses yine uyardı. Ağzımı açtığımda fındıklı kahve ve kaşarlı tost istiyorum demiş bulundum. Dur sakin ol henüz geç değil değiştir işte ikilemine düştüm ama vazgeçtim.⁽⁷⁾ Ajansa vardım. Sakin ol, hava güzel kimseye sataşma bu saatte gibi gaza getirici hislerle masama geçtim. Olmadı beceremedim, ilk gelene saydırmışım yine.⁽⁸⁾ Bir tasarım gösterdiler, sus güzel olmuş de gitsin işte diye tuttum kendimi iki dakika kadar, müşteri stencil tarzında bir yaklaşım bekliyordu haberiniz olsun hahahaaha diye gülerken kahvem biraz pantolonuma döküldü.⁽⁹⁾ Günün en zor sorusuyla başbaşa kaldıım ardından. Sosyoyu açayım mı açmayım mı? Girme girme bir sürü işin var otur çalış diye geçiyordu aklımdan bi baktım şifre falan girmişim.⁽¹⁰⁾ Neyse bir süre çalışmaktan vazgeçmiş oldum. Olaylar böyle gelişti işte... – Oğlum, hiçbir şey yapmamışsın sen yaa. – Saçmalama koca gün vazgeçtim daha noolsun. – Gerzek! Araba sesi geliyo nerdesin sen? – Acıbadem köprüsünün üzerindeyim. – Ne işin var lan orda! – Telefon çalmadan önce demirlere oturmuş düşünüyordum.⁽¹¹⁾ Şimdi atlasam şöyle çatır çatır ezseler beni falan diye. – Saçmalama lan! – Saçmalamıyorum işte ondan da vazgeçtim. – Kafa falan hep gitti sende farkında mısın. – Haa, bi de senin kontörleri yedim bitirdim az önce. – Hay, aklıma tüküreyim. – Olmayana tüküremezsin canım, vazgeç. – Domuz! – :) ................................................................................................ (1) Arayan kim göremiyorum ki, işte öyle ortayol bi ses buldum kendime. Yoksa telefonu niye hıııı! diye açayım. Beni niye aramıyo lan bu hıyar diye söylenen arkadaşlarıma bir yanıt olur umarım aynı zamanda. (2) Sakallarım iyice uzadı. Kim bu adam yaa! aşamasını geçebilmek zaman alıyor. (3) Benzer bi inatla sevdiğim çorabın tekini bulayım dedim, o da yemedi. (4) Adam harbiden salak yaa, karısı falan da bi garip. O bit kadar çocuk yine akıllı çıktı bak. (5) Ama kol hareketini devam ettirip size bye bye, ben biraz daha burdayım şeklinde el sallamasına çevirecek kadar da düşünceliyimdir. (6) Gerçekten nefret ediyorum, bi insan bu kadar yavaş hareket edemez. Etmemeli! (7) Sigarayı kahvesiz içemiyorum. Eee, lanet olası yasaklar başlayana kadar portakal suyu içmesem nolur ki? (8) Art direktörlerle müşteri temsilcileri arasındaki tarihi savaş benim gibi adamlar yüzünden bitmiycek galiba. (9) Üniforma olayına ara vermek zorundayım, bu durum çok sıkıcı. (10) Sosyodayken vazgeçtiklerimi yazmaya niyetim yok. Cinayet aletiyle olay yerine dönüp yakalanan salak suçlular gibi olmak istemem. (11) Sosyodaki ilk ahkamımı okumanızı isterim. Hep kaybettiğim şeydir umut...

Aaay çook tatlıııı!

Turnusoul — Mon, 05 May 2008 08:23:02 GMT

– Heey, şuna bak ne tatlıııı! Aaay yerim ben onu yerim. Muuuck! – Eeee, hani bana? Niye büyüdük ki kardeşim biz o zaman! Çocuğunuzun dikkat çekici bir varlık olması enteresan bir durum. Ardı arkası kesilmeyen sorulardan çocuk sıkılmazsa eğer, siz mutlaka başka boyuta geçmiş bulunuyorsunuz. Sırasını bekleyen çocuk gibi size yönelecek ilk soruya hazır bekletiyorsunuz kendinizi. "Maşallah, çok da akıllıymış! Saçlarına bittim kızım var yaa, kesin aynısından yaptırıcam kendime." İsterseniz kuaförünün numarasını vereyim İstanbul'a gelirseniz mutlaka uğrayın. Yetişkin saçlarında da süper sonuçlar elde edebilen bir tür mucize adamdır kendisi. Sekiz yaşında bir çocuk o yahu! Doğal yapıtaşlarından kaynaklanıyor o görüntü. Eyvallah akıllıdır kendisi. Beni sinir topu edebilecek kadar üstelik. "Annesi yabancı galiba?" Evet bayan, annesi sizin dünyanıza oldukça yabancı. http://www.fileden.com/files/2007/10/21/1527870/kuzibeach.jpg – Söyle bakiim, ne olacaksın büyüyünce? – Endüstriyel tasarımcı – Eeee!? Aaay, yerim ben seniii! – Kuzey'e bakarak söylerseniz daha uygun olur. Her an yanlış anlaşılabilir. – Gözüm kaydı beyfendi, pardon. Çok parlaksınız dikkat dağılıyoo! – Avukatımız olmadan daha fazla soruya yanıt vermek istemiyoruz. – Avukatı mısınız siz? – Hayır babası oluyorum. Tabii az kalsın avukat olacaktım ama neyse o eski hikaye... – Tamam sıkıldınız belli. Kuzeeey, bir öpücük versene ablana bakiim. – Muuucuuk – .... – Kuzi! Baksana uzaklaştılar mı? – Eveet – Kız öpünce niye silmedin yanağını bakiim! – Sen demedin mi kızlara kötü davranma diye? – Haa, tamam oldu. – Haa mı dedin sen baba? – Sana öyle gelmiştir. Hiç babalar haa! der mi... Babaların hiç yapmadığı ne kadar çok şey var şu hayatta. Kendine çeki düzen verme bir gün bitecek. Ama o zaman da yaşlanıp çocukluğumuza geri dönmüş olacağız sanırım. Kaldırımdan yürü, kibar ol, ağzını şapırdatma, yemeğini bitir, vakti geldi doğruca yatağa... Çişini tutmayı öğren vs.

Üstünkörü Seviyorum

Turnusoul — Sat, 03 May 2008 11:59:46 GMT

Deniz, sular ve vapurlardan söz eden biriyim. Denizi seyretmeyi niye seviyorum, vapurlarda olmak neden hoşuma gidiyor. Elbette yüzümü yıkamak falan değil sulardan söz edişim. Yok yok var bu işte bir iş diyerek düşünmeye başladım. Yaşamın başladığı çağlara tanık olmamış biriyim, sizler gibi. Bu yüzden "Yaradılış teorilerinin hangisi daha akılcı?" sorusuna aklım yettiğince yanıtlar verdim, sizler gibi. Denizleri seçtim, oradan gelişimize inandım. Hayvanlığımdan utanmadım, insan olmayı seçmek zaten benim elimde değildi. Genetik akrabalarım çok uzak geçmişte sizinkileri öldürmüş, kesmiş, biçmiş olabilir. Elbette sevmiş, arkadaş olmuş hatta genlerini birbirine karıştırmış bile olabilir. Yine de bunların hiçbirinde benim parmağım yok. Denizlere kafayı takmış gibi durduğumu düşünürken, sonrasında bunları düşünecek biriyim ben. Eeh, kadı kızının kusurları varsa, damadının niye olmasın. Çok uzatmayayım ve denizle ilgili kendimde keşfettiğim son noktayı açıklamaya girişeyim. Bu kez boynuma bir taş bağlayıp daha derine doğru indim. Aaah bir de ne bulayım, ben derinliklerden feci korkan biriymişim. Seyretmeyi severim (yani yüzeysel), yüzmeyi severim (derinde değil, hani birazcık dipte), üzerinde vapurla falan gezmeyi severim (bayaa bi yukarda)... Sevgim sığ sularda, yüzeylerde geziyor-muş. Şaşkınlık içindeyim. Evet, şimdi teorik olarak geldiğimizi düşündüğüm yere dönmek istemeyen biri olduğum gerçeğiyle karşı karşıyayım. Emin değilim bu konuda, sanırım hepiniz gibiyim. Korkularımın üzerine gitmiyorum ama üstünkörü seviyorum onları işte.

Efervesan Tablet

Turnusoul — Thu, 01 May 2008 01:15:05 GMT

Kimseyle, hiçbir yerde, hiçbir zaman aynı kurgunun acil durum kapısından⁽¹⁾ çıkmayacağım sanırım. Onlar ne yaparlarsa tersini yaparım. Koşarlarsa yürürüm, sola dönerlerse sağa giderim, çığlık atarlarsa ben susarım. Çünkü bulanık bir his, tespiti zor bir umut ve en sevimsizi fısıldayarak adını andığım bir korku⁽²⁾ beni ayırsın istiyorum başkalarından. Zorunda⁽³⁾ olduğum için yapıyorum, keşke sadece hoşuma gittiği için olsaydı. "Hani farklıyım ya o yüzden sancılarım, hayal bile edemediğiniz sıkıntılarla boğuşuyor, kendimi tekmeleyerek bayıltmak istiyorum." gibi bir takıntım⁽⁴⁾ yok. Üç aşağı beş yukarı⁽⁵⁾ aynıyım sizlerle. Ciddi ciddi sadece hafif sıradan saçmalıklarla uykumu getirip, sabah aynanın karşısına geçtiğimde çapaklarımı⁽⁶⁾ yıkarken unutuyorum hepsini. "Gece oldu, dertsiz başıma nasıl dert açarım, ne haltlar karıştırırım da bir anda hit noktamı yakalarım." diye hesap yapıyorum. Beyin bu, çalışmak istiyor arasıra.⁽⁷⁾ Yazmak işte buna yarar diye biliyorum, eskiden toparlar⁽⁸⁾ diye laf ettiğim yazı, artık beni yorup dağıtırsa şanslı sayıyorum kendimi. Böylesi zamanlarda varlığımla gurur⁽⁹⁾ duyuyorum, içime havadan başka şeyler doluyor.⁽¹⁰⁾ Hayalgücüme olan inancım pekişiyor.⁽¹¹⁾ Zaman geçiyor, saatlerin tiktakları düzensizleşmeye başlıyor ve uykusu gelsin diye TV izleyenlerden olmadığım için böyle idare ediyorum. Yüzümden düşene bin parça desinler diye değil havalı tüfek gibi atış yapmam.⁽¹⁰⁾ Hem kime ne benim yüzümden ve ordan düşenden. Herkesin aklı başında olduğunu iddia edemesem bile, eeeh artık aptal da değil büyük çoğunluğu. Anlıyorlar yazılanların niye yazıldığını. Satır aralarına ya da sözcük altlarına bakmayı öğrendi bir çok kişi.⁽¹²⁾ Hep aklımdaydı, şimdi yazmanın tam zamanı.⁽¹³⁾ Gülümsemeyi ve kahkahalar attıran şeyleri seviyorum. Hepsini karşılayan bir yer sosyomat hala.⁽¹⁴⁾ Adını vermek istemiyorum ama arkadaşım olmadıkları halde özellikle takip ettiğim bir kaç kişi var. Gitmeyin bir yerlere, siz beni gülümseten, güldüren ve bazen kahkahalar attıran insanlarsınız.⁽¹⁵⁾ Gelip postanelerinize, panolarınıza, etiketlerinize yazabilirim belki bir gün düşüncelerimi. Ama şimdilik gitmesin kimse bir yere.⁽¹⁶⁾ Neyse olan oldu heralde, zaman baya iyi geçmiş. Az daha dayansam da güneşin doğuşunu izlemek⁽¹⁷⁾ gibi hareketlere mi girişsem acep. – Efervesan bir tablet olsam, vapurun arkasında içtiğim sigaram bitince, hoop atsam kendimi boğazın serin sularına... baloncuklar saçarak eriyip gitsem.⁽¹⁸⁾ .................................................................................................. (1) Kapı falan yok, kurgu hep bunlar. (2) His, umut neyse de korku gerçek. Siz anladınız onu. (3) Haahhaa, özgür bi insansın ne zorunluluğu. (4) Böylesi yok ama bal gibi başkaları var. Tasmalı onlar. (5) Dikkatli gözler niye yukarı doğru beş olduğunu çakmıştır. (6) Çocukken, "Sen uyurken şeytan suratına işiyor, o yüzden rengi sarı." diye kandırmışlardı bizi. Uyanır uyanmaz koşarak yüzümüzü yıkardık. Ne günlerdi. (7) Aslında, "Arasıra değil, akıl her zaman lazım." diye uyduruk bi lafım var ama ben bile inanmıyorum siz hiç takmayın kafaya. (8) Hala öyledir de şimdi durum gereği kıvırdım. (9) Ciddiye alınacak, gurur meselesi yapılacak bir gururlanma değil. (10) İtiraf etmeliyim bu cümle havalı oldu. (11) Haa, bir halta mı yarıyor bu? Tabii ki hayır. (12) Yemiyorsunuz yazılanların çoğunu, yemiş gibi yapıyorsunuz. (13) Yok bu tespitte ciddi değilim, yazacağım vardı yazdım işte. (14) Örneğin, bunu yemediğiniz gibi. (15) Duygusal oldu burası, tüüh. (16) En azından toplu halde kaybolmayın, tek tek sorun değil. (17) Romantik final her zaman tutmaz biliyorum. İdare edin yoruldum a.q. (18) Bedef böcüğüne el sallıyorum ekrandan.

Az Sonra!

Turnusoul — Wed, 30 Apr 2008 18:50:26 GMT

Bildiğiniz gibi her şey değişiyor. Mırıldanmama kararımın ardında durduğumu ifade ederek, sadece yazmakla yetineceğim. Bunun sonucu klavyeye dokunan parmaklarım işlerini bitirdiğinde ortaya çıkacak malzemenin kalitesinden ben sorumlu değilim. Çünkü, henüz ne yapacağımı bilmiyorum. Baştan anlaşalım. Kılavuz kaptanı olmadan zorlu geçitlere dalan bir hayatım vs. olduğunu iddia edecek biri olsaydım, emin olun bunu yapardım. Ancak, üzerimde testler yapan laborant işini bitirmeden, aklımda kalanları kusmakla yetineceğim. Çok duygusal bir adamım, ota boka kafam karışıyor, vaaay benim halime... diyebilirdim ama bunu yazmak bana ne kaybettirecek onu bilmiyorum. Kazanmak niyetinde olsaydım, abartılı davranmaktan çekinmezdim. Ne de olsa buna yapmak çok moda ve harika geri dönüşler alabiliyor kişi. Nelerle boğuşuyor insanlar. Vaaah vaah ne bitmez ikilemler bunlar... Aşk mevsimi de geldi... Dur bakalım, daha neler söyleyecek üreme hassasiyeti alev almış bünyeler... gibi uluorta laflar etmeye niyetim yok. Hem ne haddime milletin tutuşan yerlerine laf söylemek. Rahat olsunlar, ortalık polen kaynıyor alerji olmasınlar sadece. Gündemi takip ettiğimi ifade eden bir cümle sıkıştırmalı araya bir yere. İnsanlar günceli yakalayan, duyarlı tipleri çok seviyo, benim onlardan ne eksiğim var... diye düşünüp şuracığa afili laflar yazmak aklımın ucundan dahi geçmedi. Valla öyle, yeminle geçmedi. Hem benim, doğru dürüst tiplerden neyim eksik. Ancak elimden geleni alta yazıyorum. Okuyun bi zahmet daha acil bi işiniz yoksa. * Aklını karıştıran şeylerin başında, bir çatışmanın arefesinde duyulan gerginlik vardı. Pozisyon hesaplarını daha yeni bitirmiş ve "Ben beklerim, nasıl olsa ayaklarıma kapanacak..." türünden taktikleri sıraya dizmişti. Ayrıca tüm strateji; "Beni seviyor domuz gibi." üzerine kuruluydu. Bunun şaşması olanaksızdı ve tarih aksini kanıtlamak konusunda gayet aciz bir başvuru kaynağıydı. Diyalektik bir geri çekilmeyi akıl ettiği fikri, biraz olsun bir gevşeme yaratmış ve rahatça beklemeye koyulmuştu ki ajanları gizli bilgileri ona ulaştırdı. Karşı taraf çoktan "Elimi sallasam ellisi oohhh yandan" stratejisine bağlı olarak "Umarsız kalma" taktiğini devreye sokmuş, gününü gün etmektedir. Bir anda ortada bir halt olmadığını fark edip üzüldü. Lanet olası, onu şey'ine sallamıyordu belli ki. Sonuç: Bir bahar akşamıııı, rastladııımm sizeee, nırınıım nıımm... Üstteki paragrafa gelecek şu veya buna benzer bir yaklaşıma hazırım: "İşte dostum, sen olayı bitirmişsin. [.................] (Noktalı yerler, olayı çözmüş kişi tarafından el yazısı ile doldurulmalıdır.) Tüm gerçeklik senin bu konudaki başarının altını keçeli kalemle çizmiş durumda. Bravo ve alkışlar." Yanıtımı şimdiden vereyim, çünkü başka işlerim var burada bekleme yapamıycam: "Beni anlamanız büyük incelik. Oysa, yazdıklarımdan bi halt anlamamıştım. Tenk yuu." – Niye mi böyleyim? Durun şimdi ve kendimi açıklama çabası içersine sokuşuma tanık olun. Az sonra!

Son Söz

Turnusoul — Fri, 28 Mar 2008 20:49:21 GMT

Bu olmasın isterdim son sözlerim. Ama saatler öncesinden kalan bir karıncalanma belleğimde. Değişti her şey bir anda. Hayatımda, hayat-ımda. Son yazdığım mırıldanma için düşünemediğim bir nedenim var artık. – Güle güle, güle güle Işık ;(

Hiiişt!

Turnusoul — Wed, 26 Mar 2008 20:07:52 GMT

Düşün ki o bu yazıyı okuyacak... ona ne söylemek isterdin? Sosyomat etiketleri arasında en beğendiklerimden birisidir. Çünkü, bir başkasına istediğinizi doğrudan söylemenize yarar ve kime olduğunu kendisi bile bilemeyebilir. Rahatlatıcı olduğu kesin, bir o kadar başarılı ve aynı zamanda bir delilik etiketi. Kendi kendine konuşmanın sosyalleşmiş versiyonu... Düşünmenin yetebildiği fazla şey kalmadı bu hayatta. Ama bu etiket bunu karşılayan bir özellik taşıyor. Düşün ki... Bu güzel etiketi beğenmemin nedeni yine kendimce bir şey. Çünkü, yazılarımın temelinde benzer bir etki bulunuyor. Düşünüyorum ki, onlar bu yazıyı okuyacak... onlara ne söylemek isterdim? İşte bu harika bir duygu... sadece düşünmek yeterli. Arasıra etiketteki gibi, doğrudan bir kişiyi hedeflediğim bile oluyor... "Hıı, nee? Efendim, bana mı dediniz!" İyi ki sosyomata üye değilim, yoksa bu etiket beni yer bitirirdi! Şaka şaka, yapmam öyle şeyler. Alıngan olabiliyorum bazen, birazcık da olsa hepsi bu. Madem bu yazı kaçınılmaz olarak Sosyomat'la ilişkilendi bir haber vereyim o zaman. Sosyomat yeniden üye alımına başladı ve stand by modundayım. İçimde bir ürperti var. O kadar kalabalık, kaynaşmış ve gruplaşmış bir topluluk halindeler ki, kendimi bir yere oturtamıyorum. Dönüp herkes bana bakacakmış hissi değil bu, ama bilemiyorum işte öyle garip duygular var içimde... – Sosyomat'a hoş geldiniz. Arkadaşlar size odanızı göstersinler. – Aaa, çok şaşırdım. Ben hiç böyle bir yer beklemiyordum! – Broşürü dikkatle okuyun bu gece. Detaylı bilgileri yenilerle birlikte Lobi'de alacaksınız. Tatlı rüyalar. – Allahım çok mutluyum, burası muhteşem bir yermiş! ... – Muraaat! Uyan artık geç kaldın işe... – Hıı, ne! Off yaaa... – Niye sırıtıp duruyordun sen bakiiim!? – Garip bir adadaydım. Yanımda tanımadığım binlerce insan vardı. Düş gibiydi rüyam! Güncel Not: Bu yazı, 15 Ağustos 2007 tarihinde yazıldı. Anlaşıldığı üzere Sosyomat uzaktan bakıp yalandığım bir şekerdi. Hatta panoma yapıştırdığım ilk not, bu yazının sonunda bulunan hayali diyalogtu. Şimdi yayımlamamın amacını açıklamak istiyorum iznininizle. Artık, yazmamaya karar verdim. Sosyomat'la ilgili (bir-iki kişinin bildiği) bu eski mırıldanma, sonun başlangıcı olsun istedim. Bıdı bıdı bıdı...

Resmi Açıklama

Turnusoul — Mon, 17 Mar 2008 16:24:20 GMT

Sevmem bildim bileli.⁽¹⁾ Beğendiğim bir halt olsa, kravat takar avukatlık yapardım bugün. "Abi, nesi varmış avukatlığın, hem sen bu çeneyle süper yapardın o işi."⁽²⁾ Yapar mıydım peki? Evet yapardım. İstedim mi? Kocaman bir hayır! Zaten konumuz tam olarak bu değil. Tarihin birinde⁽³⁾ nedensiz yere resmi mesafeyle yazılmış bir ileti yazmıştım. Aklıma takılıydı ne zamandır. Kalktım yerimden, üşenmeden bilgisayarı açtım, karşımda kendileri, yazdığıma bakıyorum.⁽⁴⁾ Aslında kibar duruyor. Ama o mesafe duygusu yok mu, işte o lanet şey⁽⁵⁾ içine etmiş ne varsa. Uymasını bildiğiniz kurallar silsilesinden, zorunda kalınca bal gibi yapabildiğiniz resmiyetten söz etmiyorum. Elinize yüzünüze bulaştırdığınız, üstünden bir zaman geçince kendinizi yapay bulduğunuz, beceremediğiniz, ayarsız bir resmiyet⁽⁶⁾ benim ki. Mideme ağrılar⁽⁷⁾ girecek kadar zaman geçmiş o gereksiz üslubun üzerinden. Sizli konuşmalar, çok teşekkür ederimler, rica ederim ne demek efendim tavırları. Delikanlı gibi aldım kendimi karşıma ve milyon dolar değerinde bir soru⁽⁸⁾ sordum: Hani tutar mıyım bilmiyorum ama söz veriyorum; kendimle arama girecek bir uzaklıkta, kimseyi barındırmamaya. Kime, hangi nedenle yaşattıysam bu çarpık resmiyeti, kusura bakmasın. Bunu yapan ben⁽⁹⁾ değildim. – Bundan sonrası hepiniz, sen'siniz hayatımda. ..................................................................................................... (1) Bilmediğim dönemlerde de sevmiyor olabilirim. Emin değilim. (2) Beni pek tanımayanların çok sık dile getirdiği bir cümledir bu. (3) İstesem veremez miyim o tarihi, bal gibi veririm. (4) Çok yapıyorum bunu. Sanki işim gücüm yok. (5) Ne kaygısı gütmüşüm bilmiyorum, gevelemişim "resmen." (6) Bundan yola çıkıp heveslenmeyin, arasıra oluyor her zaman değil. (7) Normal koşullarda midem hiç ağrımaz. Yani benzetme yaptım. (8) Sen o olmadığın için bu olmadın mı? (9) Bilgisayar şifremi kırmayı başarmış, denyo bir avukattır kesinlikle.

Hayat Üzerine Seçmeli Ders

Turnusoul — Sat, 08 Mar 2008 15:43:14 GMT

Oturun oturun, rahat olun... Bu güzel havada, dersimi kırmadığınız için teşekkür ederim. Ben olsam çoktan çimenlerin üzerinde oynaşıyor olurdum. Neyse, anlattıklarımı dinlemeyen, gürültü yapan, yanındakiyle gevezeliğe dalanlar hemen terketsin sınıfı. Şaka şaka! Hala bir şansınız var çimenlere uzanmak için. Sırtımı dönüyorum giden gitsin... Evet, hoş geldiniz. Bugün işleyeceğimiz konu: "Kaçanı kovalamak!" Öncelikle kaçan niye kovalanır, bu konu üzerine biraz konuşalım. (1) Kaçan kişinin sizden çaldığı bir "şey" vardır. (2) Kaçan kişiyi çok seviyorsunuzdur. (3) Kaçan kişiyle aranızda bir rekabet yaşanmaktadır. (4) Kaçan kişilere karşı bir zaafınız vardır. (5) Kaçan kişi aslında yürüyordur. Katkıda bulunmak isteyen varsa, hemen söz alsın yoksa sonsuza kadar sussun. Gönüllü var mı aranızda. İlk kim söz almak ister. Kolay aslında, boşuna gerilmeyin... Hem ben size yardımcı olmak için burada bulunuyorum. Aramızda kalsın, masraflı bir adam sayılmam, ama bu iş benim tek çarem. Buna zorunluyum diyebilirim. Ancak, hatırlatırım ki, ipler benim elimde olduğu sürece bu işi kimseye kaptırmaya niyetim yok. Ooo, Tantuni hanım hoş geldiniz. Tabi efendim ne demek, buyrun geçin masanın en güzel yerine. Ben şöyle kıyıdan anlatırım ne diyceksem. Ne istersiniz, kahve ya da soğuk bir meşrubat. Şifa gazozu geldi aklıma, bir de maytaplar nedense... Siz bana bakmayın, arada bir espri yapıyorum, çocuklar motive oluyor böylece... Bir şey söylememe izin verin, bu pantolon sizi gerçekten çok zarif göstermiş. Yoo, yanlış anlamayın zaten öylesiniz de, hepten bir incelik, hoşluk sarmış bacaklarınızı... Neyse, çok dağılmayalım biz. Nerede kalmıştık, oradan ağlayalım halimize... Şaka şaka! Çok sevdiğim bir dizedir kendileri, bir anda geliverdi aklıma. Cezerye'ciğim, canım sen başla istersen. Bu konuda neler anlatabilirsin bize?... Hımm, eveeet, hıı hıı... Yeeees! Harikasınız... Ben bravolarımı bitirmeden oturmayınız yerinize. Tek kelimeyle olmuşsunuz. Kutlarım. Tantuni hanım, kahveniz çok sıcak değil di mi? Yani, ben hemen bizzat kendim, soğuması için üfleyebilirim. Aklıma gelmişken, yeni saçınız yeni arabanıza çok uymuş... Spor görünüm size hız katmış. Bakışlarınız değişmiş. Daha bir keskin bakıyorsunuz. Tabi tabi, işim bitsin hemen geliyorum... Çok kibarsınız, çok haklısınız her zaman... Arkadaşlar bir alkış alabilir miyiz, sayın yöneticimize. Kocaman olsun... Tanrı, banka hesap numaramızı eksik etmesin onun listesinden. Şaka şaka! ...................................................................................................................... (1) Geri almak için peşinden koşmanız her zaman doğru bir karar sayılmaz. Çanta, cüzdan, cep telefonu, şapka falansa boşverin, öyle içten duygular falan gibi durumlarsa yine boşverin. (2) Bunu söyleyebilmek için çok hızlı olmanız gerekebilir ve belki atı alan Üsküdar'ı geçmiş, Taksim'e varmış alemlere akıyor bile olabilir. (3) Asıl amaç yakalamak değil, yetişip geçmek ve uygun bir mesafeden dil çıkarmaktır. Eğer dil çıkarırken dikkatli olmazsanız burun üstü çakılabilirsiniz. (4) Bu durumda size "rahatsız" demek mümkün. Yani aslında zavallının bir suçu yoktur, kaçırmasaydınız kardeşim. Hem ardından koşacaktın niye artistlik yapıyorsun. (5) Ne demek demeyin, bu kadar ağır kanlı olmaktan vazgeçin. Biraz adım atın, hızlanın, ürkmeyin. Yavaşlığın alemi yok, adam normal hızda kaçıyor sonuçta. Hayat kimseyi beklemez.

Kendine Huysuz

Turnusoul — Thu, 06 Mar 2008 00:46:05 GMT

Gelin bakayım, toplanın şöyle çevreme. Huysuz olmaya karar verdim arkadaşlar. Henüz değil ama niyetim budur. Format atıcam kendime. Evet onu istiyorum. Gidebileceğiniz, kurutabileceğiniz, değiştirebileceğiniz veya batıracağınız ve tabii ki sizinmiş gibi övgüyle sözünü edebileceğiniz huylarım olmayacak bundan böyle. Huysuz olmak istiyorum, kesinlikle kararlıyım. Mükemmel sonuca ulaşabilmem için, hakkımda tuttuğunuz bütün notlara, dipnotlara bile ihtiyacım var. Anılar falan, gece hikayeleri, sarhoş gevezelikleri ne varsa elinizde verin ve unutun hepsini. Size sonra yenilerini veririm ihtiyaç duyarsam. Ve bir daha da benden habersiz huylarımı öğrenmeye çalışmayın. Zaten öyle bir şey kalmayacak ya işimi bitirince. Huysuzun teki olucam komple. Bir saniye yaa... Sen niye gülüyorsun ki! Arkadan konuşma huyun vardı, şimdi salak salak gülme huyun mu türedi. Hoş bir şey mi bu! Ya sen, burnunu karıştıran arkadaşım sana ne demeli! Kibar konuşunca iyi huy mu oluyor yani. Konuşmadığında aklından geçeni bilseler, günde on posta dayak yersin milletten. Melike, dönsene bana doğru! Ne o yüzündeki ifade senin. Sirk mi burası! İkisi lafı yedi, sen kurtuldun mu sanıyorsun. Uydurukçusun kızım sen. Ezber kuşağı seni. Şimdi maymunluk yapın da göreyim sizi, boşalmamış kültablası kılıklılar. Konuyu dağıttınız hepten. Ne diyordum. Evet huylarım. Benim olanın bana verilmesini talep ediyorum. Hepsini yakıcam sobada itinayla. Çok bilmiş ve inatçı mıyım!? Hiiişt Musa, edepsizlik etme, ne inadımı gördün bugüne dek... Yok abi size kahve falan... defolun gidin evimden. Kaan, oğlum notları bıraksana... bıdı bıdı... – Huysuzum abi evet, huysuzum var mı.

Karışık Sandviç

Turnusoul — Sun, 02 Mar 2008 10:40:22 GMT

Cengiz bey, sizin asıl işiniz neydi? Ondan sormadım, tabii ki bunda da iyi sayılırsınız da, merak benimkisi. Abiniz mi bulaştırdı sizi bu işlere! Ayıp etmiş ama. Yok yanlış anladınız yine. Öyle demek istemedim, hani lezzetli bir işiniz varmış daha önce de, onu düşünerek bir anda söylemiş bulundum. O da süpermiş, bu da iyi yani... Ancak, şimdiki işiniz birazcık uzak o mis gibi işinize. Abiniz fena adammış, yazık etmiş harika mesleğinize, heba olmuş emekleriniz. Bu işte de iyi olacaksınız inşallah... Yorulcaksınız ilk başlarda ama sonu iyi sanki... Sandviç yapmak da, zorlu bir işmiş gibi geliyor bana. Ben yapamazdım diye düşünüyorum. Obsesif bir yanım var azıcık. Tamam, aslında bir kaç yanım var demek daha samimi olur. Zamanında yetiştiremezdim siparişleri. Hepsini aynı boyda, aynı endamda biçemezdim. Hasta eder beni o meslek. Olmazdı bana... Size fena olmamışmış oysa. Fikrimce yazık etmişsiniz gibi... Neyse, sanırım bu kadar gevezelik yeter. Sizce, müşterimizin pazar payını artırmak için önümüzdeki reklam stratejisi bizi sonuca götürür mü? Aklınızda ne var? Rakamlar pek hoş değil fark ettiyseniz. Her önüne gelen LCD TV üretmeye başladı... Rakam deyince aklıma geldi, yüzde kaç ortaktınız buraya siz? Anladım, abiniz daha iyi biliyor... Çok para var di mi sandviç işinde...

Kovadaki Balık

Turnusoul — Tue, 19 Feb 2008 11:29:46 GMT

Yılın son ayıdır gerçekte şubat. Takvime ocak ayı ile birlikte sonradan eklenmiş yama bir ay kendileri. Gelenin vurduğu gidenin vurduğu bir ay olmasının yanı sıra, belalı olduğuna kanaat getirdiğim bir burç aynı zamanda. Dünya tatlısı aylar ve de dünya tatlısı burçlar varken, ben 2 ay erken doğmak gibi bir gaflette bulunup, kova burcunu doldurmuşum. Burç alışkanlığı olmamış biri olarak, bir de halimi yıldızlara sorayım dedim. Sonuç rezalet. Kendimden utandım resmen. Gurur okşayıcı laflar etmişler arada, ama sonrasında yazdıkları tam bir felaket. "Dünyayı değiştirmeyi kendine iş edinmiş, ne yapacağı belli olmayan zıtlıklarla dolu bir kişilik. Arkadaşlarına canhıraş yaklaşan, dahilikle delilik arasında sıkılmadan dolaşan, sosyal egoist bir varlık. Kaleler kurmayı seven, aşkın arkasında büyük tehlikeler olduğuna inanan, uzay-zamanda yolculuk yapabilmek için hayaller kuran biri..." "Kendi zekası, kova için tehlike anlarında, hiç düşünmeden kullanılacak bir çıkış kapısıdır." Öyle midir gerçekte? "Bir şeyi görmek istemezse, görmez..." Yok canım, daha neler! Kim ilgileniyor bu konuyla bilmiyorum ama, değiştirin bu burcu, yenisini verin bana. .................................................................................................. – Bu kovanın yarısı boş! Yoksa dolu mu? – Boş canım. – Hayır hayır dolu... – Hangi yarısı sen, hangisi benim? – Boş olan benim. – Kovadaki alık :) – :)

Kampanya!

Turnusoul — Tue, 12 Feb 2008 13:45:26 GMT

"Gözüme batan bir şeyler var. Sloganı sola doğru yaklaştırmalısın bence. Evet, oraya resmin daha uzağında olsun ve küçülmesini istiyorum, boşluktan yararlanmalısın... Şimdi biraz uzaklaşır mısın, lütfen. Bütününe bakmak istiyorum. Kesinlikle daha dengeli oldu. OK! Kaydet kapat." Şimdi size revizyon veriyorum. Cahilliğinizi ortalayıp, biraz daha büyütün. Eğreti fikirlerinizi 80 punto bold-italik başlık yapın. Beni kapsamaya çabalayan sığ yorumlarınızı sayfanızın en altına ışıltılar içinde yerleştirin. Patlaklar sokuşturun bir kaç yere... Kendiniz hakkındaki fırsatları ve ayrıcalıkları oralarda duyurun... "B.ktan fikirlerim, inanılmaz fırsatlarla burada!... Üstelik acayip şaklabanlıklarla. Sakın geç kalmayın! Yoksa bir daha zor bulursunuz!" gibisinden etkileyici satış numaralarını atlamayın. Diğer bir patlak içine de şunu yerleştirin: "Evrende ilk kez!" Unutmadan, "Beyin hücreleriniz stoklarla sınırlıdır!"... Süper oldu bakın. Kaydetmeden kapatın! Dip not gibi durduğuna bakmayın: Protez fikirlerinizi, ipe sapa gelmez hislerinizi, kangren olmuş egolarınızı görmesem diyorum artık... Sola çekin kendinizi az biraz, eveeet. Biraz daha, tamam oldu... – Çıkın sayfamdan dışarı!

Pervasız

Turnusoul — Tue, 12 Feb 2008 03:29:56 GMT

Yağmurlar başlar, yapraklarımı döken bu şehir eğilir dizelerinin üzerinde. Alevden bir gölge duvarlardan sızar bazı geceler. Kolayca uyutur nöbetçilerimi, hücremin kapısında dikilip gözlerime bakar.⁽¹⁾ İstese hemen çözer dilimin kilitlerini, söker alır esaretimi içimden. Bir kahin gibi, hep aynı sözle başlar konuşmaya,⁽²⁾ hep aynı yüzle girer karanlığıma. Yazmayı gördüm, –çok gece önceydi– kimse bilmez bunu. Kırıp dökmeye başladım o şiire dizdiğim mısraları. Sakarlığım için kimden af dilesem bilmiyorum.⁽³⁾ Sahi siz nasıl bileceksiniz, önceki şiirlerden çölünüze taşıdığım söz kırıklarını.⁽⁴⁾ Gözleri yeşile çalan bir köleyim⁽⁵⁾ gecenizin içinde. Bir gün içinde kaç fırtına taşır bu kumlar, kaç kere pusulam bozulur çölünüzde, kaç kez duyarım beni çağıran sesinizi. Ağzımı örten kumaş parçasını boğazıma sardım sıkıca. Bir vahadan diğerine varmadan daha, kumlarınız dolar ciğerlerime,⁽⁶⁾ önce korkarım, sonra korkudan ölmeye başlarım. Öğrendim sizinle yaşarken, ben vaktinden sonra öleceğim.⁽⁷⁾ – Eprimiş, soluk bir perdedir sükûnet, yüzümün güneşini örttüğüm. .................................................................................................. (1) Dikenli tellerle bağlarım kirpiklerimi, kapanmasın diye. (2) "Her savaşta ilk ölen hep sen olacaksın... kendi mızrağınla." (3) Şehirden mi, şiirden mi, incelikten mi? (4) Eğer ben söylemezsem, sahi ne olur ben söylemezsem... (5) Zırhından kan damlayan, elinde mızrak. (6) Şimdi biliyorum, kendi nefesimden başkası beni boğamaz. (7) Efsun yüzünden.

Yolculuk Notları

Turnusoul — Mon, 28 Jan 2008 17:48:21 GMT

Uzun bir aradan sonra kağıda yazmak çok keyifliydi ama Q klavyeden bilgisayara taşımak zorunda kalmak sinir bozucu. Sosyomat'la ilgili bir şeyler karalamak istiyordum ne zamandır ve bir genelleme olmaktan uzak olmalıydı. İstediğim bu şaşırtıcı olabilen iletişim aracına ilişkin bazı düşüncelerimi aktarmak. Yarım yıla sığan geçmişle oynaşmak. Yaşadıklarıma belirli bir düzen verebilmek ve böylece ne kadar basit olabildiğini göstermek. Kendim için yeniden özümsemek belki. Ciddi ya da ciddilikten uzak, hepimizi harekete geçiren bir neden mutlaka bulunur. Kimsenin nedenleri üzerine düşünmeye, atıp tutmaya niyetli değilim ayrıca. Başlangıcından bugüne ister istemez, benim çevremde dönen bir dünya gibi algıladım burayı. Öyle olmadığını söylemiyorum yine de. Ancak, bu dünya benim değilmiş. Her çevremde dönen şeyin, beni kapsayan bir dünya olması da gereksizmiş. Hoplaya zıplaya geçirdiğim günlerim, kırgınlıklarım, hoşluklarım, keyiflerim olmuş ardımda bıraktığım. Altı ay içinde dokunduklarım, sevdiklerim, çok sevdiklerim, hala da sevdiklerim olduğu gibi uzaklaştıklarım, uzak durduklarım ve hala uzak durduklarım oldu... Değişik nitelikte ve hemen hemen bir çoğu birbirinin karşıtı figürlerle dolu bir yer burası benim için. En üzücü yanı belki, teğet geçtiğim insanların varlığı. Çok fazla değiller ama varlar. Ölçü sormayın bana, ben kendimle ilgili hesaplamaları bilebilirim bir tek. Kimseyi tartının diğer ucunda sallandırmaya niyetim yok. Aralık ayının başından beri, elimde tuttukça ısınan bir şişe bira gibi sosyomat. Yenisini söyleyip söylememek arasında kaldığım. Bir çoğunuz gibi, sunduğu olanakları kendi amaçlarım doğrultusunda kullanmaktan çekinmedim. İşimize geleni yaptığımız sürece hepimiz gayet mutluyuz. Beklentiler için karşılık olabilecek her şey var burada. Harika bir dükkan. Kimi zaman, hak ettiğinizden fazlasını alabileceğiniz, sizi pohpohlayacak, tanrı ya da tanrıça kıvamında sevecek, okşayıp gaza getirecek birileri her zaman vardır. Hayat gibi işte, tam tersi için de gayet uygun bir ortam. Bu yüzden bir yanınızı uyanık tutmayı sürdürün. Bir şeyler bildiğini sanan, ürkek bir gülümseyiş belirdi yüzümde bu sıralar. İnceltilmiş bir doğruluk payı var bu durumun. Kanıtlanması zor bir teori gibi üstelik. Kuşku duymadığım bir konu da, ben kimseden daha samimiyetsiz değilim. Bu kesin bir önyargı kafamın içinde. En başlarda söylemeyi unutmuş olabilirim belki, yazmak benimle ilgili olduğu sürece var olan bir şey. Kendisini yazan bir insanı ciddiye almayın. İşte o kişi benim. Siz kendi yolunuzda ilerleyin her zamanki gibi. Ben kırmızı yanınca durmayı bilirim. .................................................................................................. Dip ses: Sosyomat, "New Game" tuşuna bastığım bir oyun gibi bazen. Kendi seviyemde oynamaktan zevk aldığım sürece buna devam ederim. Ötesi önemli değil.

75x75 Piksel

Turnusoul — Fri, 11 Jan 2008 14:26:43 GMT

Olanın bitenin sahiciliğini, sınırların başladığı ve bittiği yeri görebilmek için yeteri kadar uzaklaşmak gerekir bazen. Uygun bir mesafeye kadar gerilersiniz,⁽¹⁾ dönebilmek için tabii. Bu uzaklaşma pek basit olmayan bir sıkıntıyı yanında getirir. Duygularınız artık kısmen devre dışıdır.⁽²⁾ Bir sırtlanın yavru ceylanı avlamasını kaydeden araştırmacı gibi olursunuz. Karışmadan izlersiniz ve gördüklerinizin doğal olması, içinizi rahatlatır.⁽³⁾ Uzak kaldım bir süreliğine ve bunu sizlere bildirdim. Çok uzaklaşamadım elbet. Bulunduğum yerde ılıman tuttum kendimi, ne sıcak ne de soğuk. Doğasına uygun davrananların⁽⁴⁾ bulunduğu bir yer olarak gördüm Sosyomat'ı. Yokluğumda hepinizin yazılarına, bloglarına, arkadaşlarına baktım. Benim sayfamdaki piksel bütünlüğünüzün benim için anlamını sorguladım. Galiba bu işi fazlasıyla ciddiye aldım.⁽⁵⁾ Geldim ve yine içinizdeyim. Şimdiyse, duygusuzluğum kısmen devre dışı. Söylenecek söz çok,⁽⁶⁾ zamanla hepsini dile getiririm. Bir şey sormak istiyorum sizlere, "Memnun musunuz sayfamda olmaktan?" Hani bir an gelip de, "Benim ne işim var bu listede, ne kadar anlamsız." dediğiniz oluyor mu? Belki, "Aman ne salak adam, kendi kendine konuşan, ukala tipin teki, kendini bir halt sanıyor." deseniz bile, "Arkadaşımın arkadaşı, boşver napiim!" diye içinizi mi rahatlatıyorsunuz.⁽³⁾ Şimdi bir ricam olacak hepinizden, sayfamdaki duruşunuza bakın. Kimlerle yanyanasınız, orada tanıdıklarınız var mı? Varsa onlarla aranız nasıl? Bunları bir düşünün.⁽⁷⁾ Benim istediğim şey, varlığımın hiçbirinizin üzerinde yük gibi durmaması. İster hemen ister sonra, bir karar verin benim hakkımda. Bunu yapacak olanlara, eski blog yazılarımı⁽⁸⁾ okumayı öneririm. Turnusoul, 75x75 piksele sığan haliyle sizin sayfanıza yakışıyor mu? Rahat olun, gerilmeyin. Verdiğiniz kararı hiç sorgulamayacağım, hiçbir kırgınlık belirtisi göstermeyeceğim, söz veriyorum. Arkanızdan bıdı bıdı yapmayacağım. Gitmek istediğiniz an gitmelisiniz arkadaş listemden. Kalmak istiyorsanız da bundan emin olarak kalın. Gidenlerin veya gidecek olanların yolları açık olsun. Diğerleri, beni anlamış⁽⁹⁾ olarak kalsınlar. – Merdivenler uzun, fikrimiz çok, içimiz ses dolu. .................................................................................................. (1) Kaçmak başka bir durumdur. Burada ilerleme çabası öncelikli. (2) Sadece sevinçler olarak düşünmeyin, iyi kötü hepsi bir arada sınırlanıyor. (3) İçinizin rahatlaması, sorular sormanızı engellemez ya da bunun kalıcılığı konusunda kimse net konuşamaz. (4) Herkesi kabullendiğim anlamına gelmesin. İçinde olduğum koşulları netleştirmek sadece. (5) Bu daha sonra anlatacağım bir şey. (6) Kendime konuşurken, cımbızlarken ya da etiketlere ahkam keserken... bazen de panolarınızda. (7) Zaman ayırmak isterseniz tabii ki. Kimseyi hiçbir konuda zorlayacak biri değilim. (8) Mırıldandıklarım benim. Kendimi anlamak için bile okuduğum olur. Bu size referans olur mu bilmiyorum. Kafanıza göre takılın bence :) (9) En azından kalanlara kendimi anlatmak istemiyorum.

Büyük Sözü Dinleyin...

Turnusoul — Fri, 14 Dec 2007 02:30:28 GMT

Annemle birlikte taş üstünde halılar yıkardım⁽¹⁾ çocukluğumda, bir işe yaramak nasıl da hoşuma giderdi. Babamın tamirat işlerine⁽²⁾ dikkat kesilir, bir kısmını yapmak için çırpınırdım. Ütü bile yapardım⁽³⁾ küçücük yaşlarımda, severdim kırışıklık düzeltmeyi, belki o yüzdendi. Kendi bulaşıklarımı kaldırır, soğuk suların altında inatla temizlerdim, pırıl pırıl olana kadar. Araba lastiği değiştirmekten, odun-kömür taşımaya⁽⁴⁾ kadar, ne iş olsa yapardım. Salça yaptığımız günleri çok severdim. Kol gücüyle çalışan bir minik kıyma makinemiz vardı. Onun içine kırmızı biberleri atıp çevirmek acaip eğlenceliydi. Halı yıkarken dizlerim acır, kollarım ağrırdı... tükenmiş olurdum kendi payımı bitirene kadar. Bahçemiz köpüklü bir göle dönerdi, üstünde kayardım. Ne çok kaptırdım parmağımı çekiç ile çivinin arasına ve ne çok kayıp elime battı tornavida. Buharsız ütünün metalinde, can acıtan sıcaklık mutlaka bana değerdi. Titiz bir çocuktum, inanılmaz ütü yapardım. Ciddi bir özen gösterir, kusursuz olmasına çalışırdım. O yüzden, zamanımı alırdı. Bittiğinde mutlu olurdum. Bir an gelir, "Yeter artık, boşver." derdi annem. Beni paralı bir iş için hiç çalıştırmadılar... Hiç istemediler bunu yapmamı ve "Bir iş bulup çalışmak istiyorum"⁽⁵⁾ dediğimde engel bile oldular. Sıcak yaz tatillerinde su bile satamadım mahalle pazarında. Varsa yoksa oyun, hoplama zıplama ve okul-lar... Oysa, denemediğim yol kalmamıştı okumamak için... ilgilenmedim yine olmadı. Gizlice başarılı oluyordum sürekli. Biz üç kardeştik.⁽⁶⁾ Ablam ciddi iyidir. Azimli bir zekanın örneğidir. Abim, ilk çocuktur ve hiç başarısız olmamıştır. Kimse şaşırmazdı onların elde ettiği sonuçlara... Babam, "İyi de, bu çocuk hangi ara ders çalışıyor... bütün gün sokaktan eve gelmiyor,⁽⁷⁾ ordan burdan topluyoruz." derdi her karne günü. Yüzündeki gülümsemeyi şimdi bile hatırlıyorum. Evet, benim suçumdu, tutamıyordum kendimi. Başarmak hastalığımdı, her zaman öyle oldu. Evime biraz önce gelebildim. Başıma geleceklerden habersiz, çocukluğumda boşuna çırpınmışım bir işte çalışmaya... O bacağını kırdığım şeytan, öcünü alıyor benden. Şimdi işimi yaparken kendime diyorum ki: Yeter artık, boşver!⁽⁸⁾ .................................................................................................. (1) Bahar başka gelirdi o zamanlar. Yani şimdiki gibi değildi. Alt üst olurdu her yanımız. (2) Hayatını çalışmakla geçirmiş bir adam. Elinden gelmeyen yoktu. Ayakkabı boyamaktan çok keyif alırdı. Mutlaka temiz giyinir, ışıl ışıl gezerdi. Bana, hep yeni ayakkabı alırdı. Ben onunkileri boyardım, keyifle. (3) Ütü konusu çok önemli... İlk başlarda para vermişti annem, parça başı çalışırdım. Gömlekler ayrı, pantolonlar ayrı ücretlendirilirdi. Sonra unuttuk para işini, ben devam ettim yıllarca... (4) Zor işti. Çocukken kaçmayı düşündüğüm tek iş diyebilirim. (5) Ergenlik yıllarımda, çaktırmadan bir abimizin tebrik kartı tezgahında çalışmıştım. Son üç gün yakalandım, satış yaparken. Yardım ediyorum dedim. Galiba kazandığım parayla aldığım Adidas'ım yüzünden bana hiç inanmadılar. Yüzüme de vurmadılar ama, şeytanın bacağını kırmıştım... bilmeden. (6) Hala da öyleyiz. Anlaşıldığı üzere ben şımarık olan en küçükleriydim. Çoğu şeyin hazırına ben kondum... Tabi bunun yan etkileri de olmadı değil, "Hııım, demek sen Serpil'in kardeşisin, güzeel." diyerek benden azim bekleyen öğretmenlerim oldu. Azmi bulamadılar ama, bulduklarından hiçbiri şikayetçi olmadı. (7) Yaşadığımız yer, Trakya'nın Lüleburgaz adında küçük bir ilçesiydi. Yine de ilinden bile büyük bir ilçe... Tüm sokaklarını ve kıvrımlarını bilirdim. Görmediğim ağacı, oturmadığım duvar üstü kalmamıştır. Aah, şimdi park haline gelmiş eski çamlık, çocukluğumun ormanıydı. (8) Sabahımın sözü, "Çalışmak yorar, çok çalışmak ise bitirir adamı." Bittim.

Hayvanlar

Turnusoul — Mon, 10 Dec 2007 20:40:11 GMT

Hayvanları severiz onları besleriz. Bize çoğu faydalı, mesela bunlar. At hızlandırır bizi, bize gübre verir. Herkes binmeyi sever, Sevmeyen yoktur. İnek süt verir, gübre verir. Siyah beyaz rengi, beşiktaşı andırır. Tavuklar yumurta verir, Biz de yeriz. Mini minnacıktır kendisi, herkes sever onu. Bu hayvanlar gibi, diğer bütün hayvanları da severiz. Onlar da çok yararlıdır, vahşi de olsa da. by Kuzi http://www.fileden.com/files/2007/10/21/1527870/Kuzi.jpg Not: Uyumadan biraz önce yazmış. Yanlarına resimlerini de çizmiş. Şiirin adı kırmızı kalemle yazılı. Anlayamadığım tavuk niye dört ayaklı. Soramadım, yanıbaşımda uyuyakaldı. Yatağına götürdüm. Şiirini buraya aktardım. İkinci en güzel şiiri benim bildiğim. İlkini dünyamızı neden sevmemiz gerektiği üzerine yaklaşık iki yıl önce yazmıştı. Ne değişiyor biz büyüdükçe bilmiyorum. Benim bile uzak durduğum böcek türlerini avucunun içinde gezdiriyor. Onları inceliyor, hem de hiç incitmeden. Gecemin sözcüğü bu olsa gerek: İncitmek.

Hırsız

Turnusoul — Sun, 09 Dec 2007 00:48:19 GMT

YAZ GECESİ YAĞMURDA BEYAZ ŞARAP Yaz bir gecedir aslında güneşli bir gece. Yağmur sensin taşkınlık yapan yüreğimde. Beyaz ne desem odur ayrıca. Şarap olsa olsa, gün geçtikçe güzelleşen boynundur. Demesem olmaz, bir dudak ne kadar bekler sırası gelsin diye. Koştum yıldızların peşinden, sana getirdiğim ay oldu. Boynuna koydum, öptükten hemen sonra. Not: Kimsenin bilmediği bir yerden "çaldım" bu dizeleri. Aramayın boşuna yoktur Google efendide...

Gemisiz

Turnusoul — Thu, 06 Dec 2007 00:33:41 GMT

Güvertede ayaklarını dolaştıran adama bakın, neler geçiyor aklından. Bir şiir⁽¹⁾ sonunda bir şarkıya bağlanan. Rotası kaymış bir çarpıntı var kalbinde. Alesta⁽²⁾ ile bozmuş aklını, sabırsızlığı ondan... Limanda aldığı son mektubu düşünüyor şimdi. Yüzlerce kez okuduğu kağıdı, bir kez daha çıkarıyor cebinden. Son satıra⁽³⁾ gidiyor gözleri. Yine aynı sözcükler var, her okuduğunda onları gördü. Hiç değişmedi o satır, hiç. Her kaptan kendi gemisini yürütürmüş, ne kadar doğru. Okulda ilk öğrettikleri buydu diye hatırladı. Ne kötü, O'nun gemisinde kaçak bir yolcu gibi. İçtiği çayı bile sevmiyor artık. Sürekli kavga ediyor miçolarla, demi az olmuş, yok çok olmuş, bir işi düzgün yapamazlar mıymış vs vs. Zorlukla ikna edebildi son bir kez daha görüşebilmek için. Limana yanaşıyor gemisi. İyi ki ikinci kaptanlar var yoksa güzel kentine rüzgar kılığında giremezdi. Sarsıntı kendine getiriyor bizimkini, fırlayıp odasına gidiyor. Uzamış sakallarını⁽⁴⁾ kesmek için, banyoya koşuyor. Sıcak su, köpük ve traş bıçağı. "Ayna⁽⁵⁾ ne kötü bir buluş" diye düşünüyor o sırada. Vazgeçti, aynanın sahiciliği ona yetti. Kesmedi sakallarını, yüzünü yıkadı ve en özensiz giysilerini seçti. Rastgele olana bıraktı kendini. O son satır olmasaydı, güzelce traş olur, harika giysiler giyebilirdi. Hatta çiçek bile alırdı. Bir saniye şimdi almayacak mıydı yani? Evet, ilk gördüğü gün gibi bırakacaktı kendini. Keşke, ilk gün hiç bitmeseydi.⁽⁶⁾ Buluşacakları yer, ilk gün buluştukları yerdi. Tam zamanında⁽⁷⁾ gelmişti. Bir gemi adamının hesaplama becerisi onu hep dakik yapmıştı. "İnsanların arasında olmak, ne kadar farklı." geçiyordu aklından. Kadınlar, erkekler eğlenceli sesler, konuşmalar... hepsi bitmiş, yazla birlikte buharlaşmıştı. Sessizlik tedirgin etti. Atıştırmak için gazete almıştı onu açtı, sayfalarını karıştırdı. Hep aynı kötülükler, aynı ünlüler, aynı haberler varmış gibi geçiştirdi.⁽⁸⁾ Geliyor... geliyorlar! O yanındaki onun yanında olamazdı di mi? Hani koluna girmiş gibi gözükmesinin nedeni, sadece aptal bir açı ve uzaklık algısı yüzündendi. Değildi. Masaya kadar aynı şekilde geldi-ler. Gülümsedi diğer ikisi, bizimki baka kalmıştı. Tanıştırılma faslı bitmişti. Hiçbirini duymadığını fark etti, hatta görmediğini. Kulaklarında bir uğuldu, gözlerinde bir perde vardı. Ne kadar kaldılar hiç bilemedi, neler konuşuldu hiç hatırlayamadı sonraki günlerde. Gittiler kendi gelişlerine alışmış bu iki insan... Yeni dökülmüş bir asfalta bakar gibi baktı arkalarından. İki şey hatırlıyor o günden. İlki elini sıkarken avucuna tıkıştırdığı dörde katlanmış kağıt⁽⁹⁾ ve gemisinin yanışı. .................................................................................................. (1) kaybedilmiş bir hazinedir haritası yitik her ada arayıp durur kendi karasını ve bir denizkızı var söylemez yerini (...) (2) Beklemek. Öyle geçiyor ömrü, sularda. (3) Geniş okyanuslarda son'suzluk büyük bir yanılsamadır. (4) Bir ilk onun için. Mektubu aldığından beri sakallarını hiç kesmedi. (5) 17. yy'la kadar Venedikliler, Murano adasında sır gibi saklamışlar camdan aynanın sırrını. İyi denizciydi o adamlar. (6) Kağıdı dörde katladı. Yolculukta yazdığı bir satır vardı içinde. (7) Başına geleceklerden habersiz. (8) Zavallı, bir tek bu konuda yanılmamıştı. (9) "Gemiyi sadece fareler terk eder." yazıyordu...

Şekil-1a

Turnusoul — Tue, 04 Dec 2007 00:38:23 GMT

Esrimeye başlayan, koyu bir soluk taşıyordum bu sabaha kadar. Yavaşça sıyırıp çekmeceme koydum biraz önce... Gerekmez bir daha geri, biliyorum. Yapılan araştırmalara göre; düşündüğünüz kadar sefil biri olabilirim aslında. Bunu aklınızda bulundurum derim. Haritamı çıkaracak kadar coğrafyama baktığınızın farkındayım. Eşgalimi vermekten hiç çekinmeyeceğinizi bildiğim gibi, dostlarınızla konuşurken kullandığınız Şekil-1a olduğumu da. İçimde bir his var, size yabancı diyebilir miyim! Kaçmanızı tavsiye ederim. Çünkü ben, kendimi nasıl biliyorsam, bir o kadar da, sizleri bilmiyormuş gibi yapmakta iyiyimdir. Sizin kendinizi bilip, üstüne üstlük beni biliyormuş sanmanızdan daha kötüdür benim yaptığım. İyi geliyor uzayımdan kendimle konuşmak, soluğum düzene giriyor yeniden. Hep öyle olmuştur, şaşırtmam kendimi... Kendinize öteki olmaktan çekinmeyin iyi gelir. Başkalaşmayın sakın ve buna izin vermeyin, sağlıcakla kalırsınız. Gerekirse tek başınıza.

Gri Bedenler Trajedyası

Turnusoul — Sat, 01 Dec 2007 16:48:57 GMT

Hep anlattığın parka götür beni bugün. Cemil dedenin buruşuk ceketini, Semih'in boyayla kirlenmiş ellerini, bayıla bayıla köftelerini yediğin seyyar satıcının hilesiz gözlerini görmek istiyorum. Boş olsun oturduğun bank, bunun için şimdiden dualar etmeye başladım. Sen duaları sevmezsin, bana dayanamayıp tanrısını rafa kaldırmış insanlardansın. Oraya vardığımızda dilediğin kadar üzebilirsin beni. Seni kahrettiğim zamanlar oturduğun o bankın üzerinde, bunu yapabilirsin. İstersen ayakta dikilirim. Dilersen pis bir yağmur giysilerimi lanet bir çaputa çevirsin. Kazıyıp at beni, bunu istiyorum senden, ödet bana diyetimi. Rahat bırakma beni. Şimdi sus, tek kelime bile etme bu söylediklerim için. Yeterince konuştun, dinlermiş gibi yaptığımda bile, hiç yüzüme vurmadın. Ucunda ben oturmak istiyorum, bedenim yarım dursun üzerinde. Ne kadar az kirletirsem o kadar iyi olur. Tutma kendini artık. Beni şurada boğup, çalılıklara bile atabilirsin. Ben biliyorum yaptıklarımı. Hadi şimdi konuş benimle... Susuyorsun, söylemiyorsun artık... Hep gözlerini kapatır mısın burada otururken? Hiç söz etmemiştin bundan daha önce. Bunu bilseydim çok başka olurdu her şey biliyor musun. Yani gözlerini kapattığın anı hayal bile etseydim, ölürdüm. Yapmazdım sana yaptıklarımı. Niye söylemedin, daha önce niye! Bunu saklamamalıydın benden. Sadece bunu göstermek için buraya kadar sustun di mi? Burada denize bile bakmadan gözlerini kapatıp oturduğunu göstermek için... Anladım... Üzerimi çalılarla örtebilirsin artık. – Elini ver bana bebeğim... – Neden? Nasıl sevebilirsin beni bu kadar! – Solumda yürüme şimdi, orası hayata baktığım, seni dışında tuttuğum taraf. Sağımda yürü eskisi gibi, hayatın dışında hayatımın içinde. – Gözlerini kapatma bir daha! – Kapatmam aşkım...

Sigaramın Dumanı

Turnusoul — Thu, 29 Nov 2007 22:15:46 GMT

Bir sigarayı birlikte içelim seninle. Önce sen başla, dumanı öylesine üfleyiver odaya. Ben onun peşinden gözlerimle gezeyim. Havaya karışmadan önce, sıra bana gelmeden çok önce, bir isim bulmalıyım o dumana. Kitty Hawk olsun adı, Wright Kardeşler'in anısına. Sigarayı hemen uzatma bana, öyle elinde tütmeye devam etsin. Bir şeyler söyle. Bulmaca sorusu gibi bir soru sor en iyisi. Yanıtını bildiğimden emin ol ama. Sadece başlangıç için yapalım bunu, çünkü henüz hiç konuşmadık. Sözlerimizi alıştırmalıyız, yoksa bakamayız gözlerimize... Bu arada unutmadan yanıt vereyim hemen; Enola Gay o uçağın adı. Bir şarkıda duymuştum yıllar önce. Şimdi sigarayı bana vermelisin. Markasını hiç konuşmadık, unuttuk onu. Captain Black olsun bence, başkasını içemiyorum. Hayır dersen yazıyı baştan yazmalı ve "karşılıklı sigara içelim seninle" diye başlamalıyım. Karar ver, ne yapalım? Tamam o zaman devam ediyorum. Bir yandan düşünmeliyim, çünkü bir soru bulmam gerekiyor sana. Hııım, ne olabilir... Ben düşünürken sen dumanıma bir isim vermelisin... Giffard mı, kim ki o? Balonla uçmayı başaran ilk insan mı, çok güzelmiş. Bu arada ben de sorunu buldum şöyle ki; her şeyin değiştiğinden söz eden ilk filozoftu kendisi... Yunanlı evet... bilirsin aslında duymuşsundur adını.... Harikasın sen, Heraklit bildin. Zıtlar arasındaki etkileşimden ve uyumdan söz ederdi. Şimdi sıra sende... Dip ses: Masamda duran, yağmur suyu dolu bir bardak. O'na bakarak mırıldanıyorum. Bir sigaralık zamana sığanlar bunlar.

Son Hakkımdı... Atladım

Turnusoul — Thu, 22 Nov 2007 21:47:13 GMT

Bir gün okulumda üzgün üzgün dolaşırken yıllar yıllar evvel ve o gün yalnızlıktan ölecek gibiyken. Orta koridorda bir dize gördüm, çevresinde kuşlar uçuşan "İnsanlar hangi dünyaya kulak kesilmişse, ötekine sağır." diyordu. Ve Murat gelmiş okuluma, ben dersteyken demiştim. Kendimi yalnız hissetmemiştim o gün sonra... Senden mesaj gelince yine öyle mutlu hissettim ben kendimi... :) Bazı insanlarımı hep aradım. Bu sevdamdan vazgeçmek zorunda kaldığım, bu yüzden parçalandığım çok olmuştur. Şimdi mutluyum. Esin'imi buldum... Bin yıl geçmiş O'nun hiç unutmadığı o sözü üzerimde taşımayalı. Bir damla gözyaşı buldum yüzümde bu mesajı okurken... Sözümden kaçmış bir hayatın anısı oldu canım arkadaşım. Şehri dilim dilim yediğimizi hatırlıyorum... O zamanlar harflerle gezerdik sokaklarda. Kitabın arasına sıkışmış bir dize bulur, onu sektirirdik Beşiktaş iskelesinden boğaza doğru. Aşkları vardı, kanlı bıçaklı. Sevdikleri ve sevemedikleri. Ben çok konuşurdum o zamanlar, çok yazardım, bugünden bile fazla... Sıramızı beklerdik çocuk gibi, laf çalmadan anlatırdık her aklımıza eseni... Yanyana yürürken, "Yüzüme bakma, boynun tutulacak sonra. Hem sesim sana varır, nerede olursam olayım..." derdim. Önce bakmazdı, sonra yine bakardı. Minicik bir kız gibiydi gözümde. Hiç kırmadık diye hatırlıyorum birbirimizi. Kıskanmadık çok fazla. Ortalıkta bulurduk birbirimizi, rastgele gibi dururdu karşılaşmalarımız ve buluşmalarımız bile... O'nu şaşırtmayı severdim, ama hep beklerdi beni biliyordum bunu da... Şaşırmış gibi yapardı, ben hevessiz kalmayayım diye. – Üçüncü ve son hakkımdı, atladım çıtanın üzerinden. Bu kez şaşırttım.